De Bezige bij 2026, 359 pagina's - € 29,99
Wikipedia: Hanno Sauer (1983)
Korte beschrijving
Een scherpzinnige filosofische analyse van het fenomeen klasse. Hanno Sauer onderzoekt de diepgewortelde mechanismen achter status, prestige en sociale hiërarchie. Hij beschrijft klassenverschillen als krachtige structuren die cultuur, waarden en keuzes in een samenleving vormgeven. Het boek analyseert waarom groepen specifieke voorkeuren hebben, en bespreekt hoe sociale signalen overtuigingen, smaak en koopgedrag beïnvloeden. Sauer laat zien waarom het van belang is de verborgen krachten van klasse te begrijpen om maatschappelijke verandering teweeg te kunnen brengen, en biedt een kritische blik op waarom mensen doen wat zij doen — en hoe dit anders kan. Zeer intelligent en met stilistische flair geschreven. Geschikt voor een geoefende lezersgroep met bijzondere interesse in het onderwerp. Hanno Sauer (1983) is universitair hoofddocent filosofie en hij doceert ethiek aan de Universiteit Utrecht. Eerder verscheen van zijn hand ‘Moraal. Goed en kwaad van prehistorie tot polarisatie’ (2023).
Tekst op website uitgever
Waarom rijden rijkaards in protserige Lamborghini’s en dragen ze merkkleding, maar prefereren écht rijke mensen juist bescheiden auto’s en onopvallende outfits? Waarom is kunst elitair, en geldt Marcel Proust als hoge literatuur en Dan Brown als cultureel wegwerpproduct? Zijn de hogere klassen progressief en ethisch verheven, of juist gewetenloze sociopaten? In Klasse ontrafelt filosoof Hanno Sauer de diepgewortelde mechanismen achter status, prestige en hiërarchie. Hij laat zien hoe sociale signalen ons leven beïnvloeden – van onze overtuigingen tot onze smaak en koopgedrag. Klassenverschillen zijn geen oppervlakkige kenmerken, maar krachtige structuren die onze cultuur, waarden en keuzes vormen. Met scherpe inzichten en in een prikkelende stijl toont Sauer waarom het begrijpen van deze verborgen krachten essentieel is voor wie onze samenleving wil veranderen. Klasse is een urgent en briljant betoog over wie we zijn, waarom we doen wat we doen – en hoe we het anders kunnen doen.
Fragment uit Genoeg
Dromen
Waarom is het eigenlijk belangrijk om politieke concepten en sociale idealen op de proef te stellen met het oog op uitvoerbaarheid? Waarom je door lelijke feiten te laten belemmeren? Waarom niet naar de maan reiken?
De reden daarvoor is dat de poging om hopeloze idealen na te jagen politieke invloed heeft: wanneer de representanten van een politiek bestel voortdurend doelen verkondigen die nooit bereikt worden, ondermijnt dat op de lange termijn het vertrouwen in de legitimiteit van het politieke bestel. Op een gegeven moment ontstaat onder de geregeerde bevolking de verdenking dat er iets niet in de haak is, dat men bedonderd wordt, dat er duistere machten aan het werk zijn. Worden we voorgelogen, en willen die daarboven die doelen helemaal niet echt? Of willen ze die wel, maar worden ze door nog machtigere, voor 'ons' onzichtbare, clandestiene en in schaduwen opererende éminences grises gemanipuleerd? Ik pleit niet voor een fantasieloos-cynische ultra realistische politiek die wensen alleen op het haalbare afstemt, die de normatieve kracht alleen nog in het feitelijke denkt te vinden, maar alleen voor de waarschuwing dat gefrustreerde dromen en idealen politiek gevaarlijk kunne zijn - een zekere miniumgerichtheid op wat sociaal, politiek en institutioneel bereikbaar is, is een waardevol correctief.
Klasse is alles, alles is klasse, Maar we willen ook niet voorbarig opgeven, niet berusten en de droom van een betere wereld gewoon ongedroomd laten, want uiteindelijk kunnen we overal over dromen!
Of in elk geval bijna. De droom van rechtvaardigheid en gemeenschap zal nooit verdwijnen, en dat is maar goed ook. het is belangrijk dat die verdergedroomd wordt, dat die steeds opnieuw ontwaakt in de hoofden van alle nieuwe kinderen, en dan met elke nieuwe generatie steeds een beetje minder stukloopt op de werkelijkheid.
Maar sommige dromen zijn beter dan andere. Je mag vooral niet te onrustig dromen, anders begin je spoken te zien in plaats van knapenmorgenboesem, of je ontwaakt misschien als ongedierte of als zwarte weduwe. De Heer geeft het zijn lieveling in de slaap, heet het, maar daarom hoeft niet elke slapende tot de lievelingen geteld te worden. Want er is een slaap die dromen maar geen rust brengt, geen frisheid en klaarheid, een die duister stemt en moet en steeds vermoeider maakt, een slaap die monsters voortbrengt, dat is de slaap van de
{Hier stopt het manuscript.}
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen