Josse de Voogd

Gelaagd land : een reis door de politieke kaart van Nederland
Atlas Contact 2023, 256 pagina's - € 24,99

Website van Josse de Voogd (1983)

Korte beschrijving

Tekst op website uitgever
Wie zou denken dat de beplanting in de tuinen, de inrichting van de vensterbanken en de auto’s en fietsen voor de deur verraden op welke partij je stemt? Ja, dat zelfs de Tachtigjarige Oorlog iets van de uitslagen bepaalt? Niemand. Toch is dat zo. Josse de Voogd legt aan de hand van de bekende uitslagenkaart die we na elke verkiezing voorgeschoteld krijgen uit hoe dat zit en geeft zo een verrassend portret van Nederland. Zelfs het bodemtype is van belang, wat blijkt uit het grote verschil tussen de Drentse zanddorpen (‘liberaal’) en veendorpen (‘populistisch’). Vandaag de dag is het de mondialisering die nieuwe scheidslijnen trekt, bijvoorbeeld tussen bakfietssteden met hoogopgeleiden en industriële krimpgebieden. De Voogd neemt ons mee naar de politiek meest uitgesproken plekken, én laat ons zien waar juist het doodgewone gemiddelde Nederland te vinden is. Zo verandert je begrip van en je blik op dit gelaagde land.

Fragment uit

Lees ook boeken van Auke van der Woud, bijvoorbeeld Het landschap, de mensen : Nederland 1850-1940 (2020).

Terug naar Overzicht alle titels

Hans Rodenburg en Noortje Thijssen

Er is wél een alternatief : postkapitalisme - een einde aan de roofbouw op aarde en mens
Ambo Anthos 2023, 342 pagina's  - € 23,99

Lenen als E-book via bibliotheek.nl 

Korte bio van Hans Rodenburg (1991) en Noortje Thijssen (1983)

Korte beschrijving
Een verzameling opstellen over hoe de Nederlandse samenleving eerlijker, duurzamer en democratischer ingericht zou kunnen worden. De auteurs, afkomstig uit diverse maatschappelijke organisaties, de politiek en de academische wereld, onderzoeken verschillende facetten van ons leven. Ze stellen dat er op alle vlakken, van de huizen waarin we wonen tot het voedsel dat we eten, verandering mogelijk en noodzakelijk is. Een centrale plaats is gereserveerd voor portretten van mensen die vastlopen in het huidige systeem. Hun ervaringen met bijvoorbeeld milieuvervuiling en het toeslagenschandaal zijn onmisbaar om tot concrete oplossingen te komen. Verdiepend maar onderhoudend geschreven. Voor een breed tot geoefend lezerspubliek.

Tekst op website uitgever
Het kapitalisme werkt zo niet. Meer dan twintig denkers laten concreet zien hoe het anders kan. Met bijdragen van o.a. Miriam Rasch, Clarice Gargard, Evelien Tonkens en Koen Haegens.

In Er is wél een alternatief laat een breed scala aan denkers zien hoe we kunnen toewerken naar een eerlijker, duurzamer en democratischer Nederland. De auteurs komen uit diverse maatschappelijke organisaties, de politiek en de academische wereld en nemen verschillende facetten van ons leven onder de loep. Of het nu gaat om de huizen waarin we wonen, de bedrijven waarbij we werken of het voedsel dat we eten: op alle vlakken kan en moet het anders.

Een centrale plaats is gereserveerd voor portretten van mensen die vastlopen in het huidige systeem. Hun ervaringen met bijvoorbeeld milieuvervuiling en het toeslagenschandaal zijn onmisbaar om tot concrete oplossingen te komen.

Met bijdragen van: Abel van Gijlswijk, Senna Maatoug, Sophie Bloemen, Thomas de Groot, Melissa Koutouzis, Evelien Tonkens, Louise Elffers, Daan Zandbelt, Koen Haegens, Sjors Roeters, Lavinia Steinfort, Rens van Tilburg, Vera Vrijmoeth, Hendrik Noten, Bram Büscher, Esther Turnhout, Shivant Jhagroe, Babette Porcelijn, Elisah Pals, Daniëlle Hirsch, Joris Thijssen, Merijn Oudenampsen, Sam de Muijnck, Bram Mellink, Joris Tieleman, Clarice Gargard, Afke Groen, Martijn Visser, Miriam Rasch, Zippora Elders en Tim ’S Jongers.

‘Alleen als we zien én geloven dat we iets te kiezen hebben, kunnen we samen bouwen aan een betere samenleving.’ – Hans Rodenburg, Noortje Thijssen & Koen Bruning

Fragment uit (het) Nawoord - Dapper voorlopen (Noortje Thijssen & Tim 'S Jongers)
Verbeelding en vooruitgang kunnen niet los van elkaar worden gezien. Nu duidelijk is dat zowel mens als planeet te lijden heeft onder de obsessie van oneindige economische groei, moeten we de verbeelding dan ook haar werk laten doen. Het is onlogisch om oplossingen te zoeken binnen de context waarin de problemen zijn ontstaan. Dit boek is een hoopvol verhaal over een andere toekomst. Een toekomst waarin mens en planeet weer tot bloei komen. Als we dit weten te realiseren, ook al doen we dat met kleine stapjes vooruit, dan kunnen we spreken van een keerpunt in onze geschiedenis.
  Geschiedenis schrijven doe je per definitie met het oog op de toekomst. Dit is vanzelfsprekend ongewis. Bovendien wordt het zicht op onze mogelijke toekomst beperkt door de beknellende systemen waarin we zijn opgegroeid en hebben leren denken. Dat betekent dat progressieve denkers en doeners - zoals de auteurs in dit boek - dapper vooroplopen. Niet door ons te vertellen wat moet, maar door ons te  laten inzien wat kan.

De meent als alternatief
Hoe verschillend de bijdragen in dit boek ook zijn, de gemeenschappelijke deler is dat de mens niet meer wordt voorgesteld, als homo economicus, de berekenende egocentrische mens uit de economische theorieboeken. Want wie dit mensbeeld voorstaat, zal de uitputting van mens en planeet als onvermijdelijk zien. De verwerping van de homo economicus leidt al snel tot de verwerping van een andere theorie waarin deze een hoofdrol speelt: de tragedy of the commons, oftewel de tragedie van de meent. Deze theorie gaat ervan uit dat hulpbronnen die geen privé-eigendom zijn, maar in gezamenlijkheid worden beheerd, op den duur uitgeput raken. De veronderstelling hierbij is dat de mens altijd geneigd is om het eigen kortetermijnbelang zwaarder te laten wegen dan het collectieve belang. Deze theorie was een belangrijke rechtvaardiging om gemeenschappelijke eigendommen, zo veel mogelijk te privatiseren en toe te schrijven aan een eigenaar. Anders zouden ze namelijk worden verwaarloosd. (pagina 315-316)

Artikel: TINA – maar feiten zullen niemand veranderen die niet veranderd wil worden. (mei 2017)

Terug naar Overzicht alle titels

Erdal Balci

De wedergeboorte : roman
De Geus 2023, 317 pagina's  - € 21,99

Lenen als E-book via bibliotheek.nl

Wikipedia: Erdal Balci (1969)

Korte beschrijving
Een dystopische sociale roman over een wereld waarin klimaatverandering een radicaal nieuwe orde teweeg heeft gebracht. Met de Grote Verhuizing heeft zowat de hele wereldbevolking zich teruggetrokken op het Europese continent. Om het klimaat te redden is de rest van de aarde teruggegeven aan dier en plant. Maar aan de strenge Europese regels en principes heeft de eigenzinnige Aziz zich niet gehouden. In het voorjaar van 2128 vertrekt hij naar de plek waar de aanhangers van de oude wereld broeden op revanche. Erdal Balci laat zien dat het vinden van geluk voor de mens niet minder radicale actie vereist dan voor de redding van de aarde. Vlot en toegankelijk geschreven. Geschikt voor een brede tot literaire lezersgroep. Erdal Balci (1969) is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Zijn roman 'De gevangenisjaren’* stond op de shortlist van de Boon Literatuurprijs 2022 en 'Vandaag geen pont’ werd genomineerd voor de Bob den Uyl Prijs.

Tekst op website uitgever
‘Aziz besefte weer eens dat de migrant die naar lichtpuntjes zoekt om zijn lijden te verlichten hetzelfde is als de volwassen persoon die op het strand de kastelen van zijn kindertijd hoopt te vinden.’

Met de Grote Verhuizing heeft zowat de hele wereldbevolking zich teruggetrokken op het Europese continent. Om het klimaat te redden is de rest van de aarde teruggegeven aan dier en plant. Maar aan de strenge Europese regels en principes heeft de eigenzinnige Aziz zich niet gehouden. In het voorjaar van 2128 vertrekt hij naar de plek waar de aanhangers van de oude wereld broeden op revanche.

In De wedergeboorte heeft Erdal Balci diep gegraven in de menselijke ziel, om te laten zien dat het vinden van geluk voor de mens niet minder radicale actie vereist dan voor de redding van de aarde.

Fragment uit Deel 4
De mensen van Jaipur waren lang geleden naar de uitgestrekte, verlaten velden van Bulgarije getrokken en hadden de kleur van hun oude stad als het ware als was het een orgaan of ledemaat meegenomen naar het nieuwe continent. Na de immense golf van migratie waren ze relatief snel tot rust gekomen. Zolang de muren roze waren geverfd, zouden zij zich welkom blijven voelen.
  Anil liep naast zijn moeder met open mond de wonderlijke combinatie van bouwwwerk en kleur te kijken en vroeg: 'Waarom hebben ze alles in dezelfde kleur gedompeld?'
  'Vind je het mooi?'
  'het is prahctig omdat de zon in de kleur is gaan zitten. Als wij hetzelfde hadden gedaan in Ahiska zou het geen gezicht zijn.'
  Ze liepen de haven uit en stonden tijdens hun wandeling geregdl stil om monument, gebouw, straat, winkeltje of plein te bewonderen. Shirin streelde met de binnenkant van haar hand de warme muren van de gebouwen. Muren die destijds niet de vrolijke sfeer van nu uitstraalden. Was ze helemaal in het reine gekomen en huppelde ze daarom zo dartel onder de zon van Jaipur als was ze een leeftijdsgenoot van haar zoontje? 
  Nu ze weer terug was kwamen ook de herinneringen terug en wist ze weer dat ze hier alle soorten zomerbloemen had geplukt om haar gezicht erachter te laten verdwijnen. Haar huid als de donkerbruine grond die de bloemen tot grotere schoonheid verhief. Maar niemand die dat zag, ook zijzelf niet.
  In Ahiska had ze zich aangeleerd om haar verdriet in het water te dumpen. Soms in een meer, soms in de zee, soms in het water waar ze de afwas mee deed en soms met het water van de douche. Maar wie anders dan de persoon die verantwoordelijk was voor de dood van haar onschuld kon in staat zijn om haar voor altijd te ontlasten? (pagina 149-150)

Terug naar Overzicht alle titels

Esther van Fenema en Joost Roselaers

De leegte voorbij : op zoek naar een verhaal dat ons verbindt
Prometheus 2023, 302 pagina's - € 22,99

Lenen als E-book via bibliotheek.nl

Wikipedia: Esther Fenema (1970) en Joost Roselaers (1979)

Korte beschrijving
Een boek over het gebrek aan een maatschappelijk verhaal in Nederland. Na de snelle secularisatie in Nederland en het afscheid van kerken, zuilen en politieke ideologieën, is er een leegte ontstaan op persoonlijk en maatschappelijk vlak, zo stellen psychiater Esther van Fenema en predikant Joost Röselaers. Deze leegte komt voort uit het gebrek aan een verbindend verhaal, aangezien iedereen zijn eigen waarheid heeft. In dit boek gaan zij in gesprek met denkers van diverse achtergronden, onder wie Jan Terlouw, Paul Cliteur en Renske Leijten, om de bouwstenen te vinden voor een nieuw gedeeld verhaal dat zin en samenhang biedt. Onderzoekend en beschouwend geschreven. Met zwart-witillustratie. Geschikt voor een brede tot geoefende lezersgroep.  Esther van Fenema is schrijver, psychiater, columnist en violist. Ze schreef een klein aantal boeken. Joost Röselaers is predikant en auteur. Hij is columnist van Het Financieele Dagblad en VOLZIN.

Tekst op website uitgever
De afgelopen decennia zijn we in Nederland in buitengewoon rap tempo geseculariseerd. Binnen twee generaties namen wij afscheid van kerken en zuilen die als onderdrukkend en patroniserend ervaren werden. Ook van grote politieke ideologieën namen wij afscheid. Dat heeft een ongekende vrijheid opgeleverd om te worden wie je wilt zijn. De keerzijde van de bevrijding van religies en ideologieën is een leegte die op het persoonlijke en maatschappelijke vlak gevoeld wordt. Er is geen verhaal meer dat ons met elkaar verbindt en dat zin en samenhang biedt, want iedereen heeft zijn of haar eigen waarheid. We voelen ons hoogstens nog verbonden binnen onze eigen ‘bubbel’. We stemmen op partijen die onze eigen belangen verdedigen, we zijn solidair met mensen die op ons lijken.

In De leegte voorbij gaan psychiater Esther van Fenema en predikant Joost Röselaers op zoek naar een nieuw gedeeld verhaal. Met geëngageerde denkers van zeer diverse achtergronden spreken zij over de bouwstenen van een verhaal dat ons met elkaar verbindt. Wat wordt ons narratief voor de komende generaties? Weg uit de leegte, op zoek naar nieuwe vormen van zin en verbondenheid. In gesprek met: Dirk De Wachter, Stephan Sanders, Beatrice de Graaf, Merlijn Twaalfhoven, Paul Cliteur, Doortje Smithuijsen, Klaas van Egmond, Hans Schnitzler, Samira Rafaela, Klaus Schwab, Jaime de Bourbon de Parme, Renske Leijten, Afshin Ellian, Stefan Paas, Zihni Özdil, Danielle Braun wn Jan Terlouw.

Esther van Fenema is psychiater en auteur. Daarnaast is zij regelmatig te gast in de landelijke media als opiniemaker, waarbij ze het morele debat graag scherp voert. Eerder verscheen van haar Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn? en Het verlaten individu.

Joost Röselaers is predikant en auteur. Hij is columnist van Het Financieele Dagblad en VOLZIN. Tot 2021 was hij hoofdredacteur van Idee, het tijdschrift van de Mr. Hans van Mierlo Stichting.

Fragment uit (het interview met) Klaas van Egmond
Vraag: Herken je dat er een leegte bestaat in de samenleving omdat er geen narratief meer is dat ons met elkaar verbindt?
KE: Ja, daar ben ik het helemaal mee eens. Als je kijkt naar onze huidige samenleving, dan vertoont ze in elk geval theoretisch alle verschijnselen van verval. Waarbij zelfs de beschaving in verval lijkt te geraken.
  Een belangrijk kenmerk is het feit dat de complexiteit te groot is geworden. Vergelijkbaar met het West-Romeinse Rijk, dat daardoor ten onder is gegaan, en zichtbaar in allerlei onderwerpen. De toeslagenaffaire is evident, maar je ziet het ook op mijn gebied, het milieu. Denk aan ammoniak of stikstof, waarbij men soms expres zaken ontloopt en in complexiteit vlucht. Complexiteit dus als een enorm probleem van nu.
  Daarnaast is het tweede punt de congestie. Er is niet alleen sprake van een overbevolkingsprobleem, maar we hebben ook te maken met sociale congestie. Een fenomeen dat vijftig jaar geleden al beschreven werd in het rapport 'De grenzen aan de groei' (Dennis Meadows, de Club van Rome, red.)  en een jaar later in het boek Sociale grenzen aan de groei van Fred Hirsch. Congestie gaat over positionele goederen, het feit dat iedereen op zijn tenen gaat staan, maar niemand beter kan zien. Concreet, ik kon destijds op één salaris een huis kopen, maar nu moet je allebei keihard werken om dat net niet te kunnen bereiken. De werkelijke waarde is namelijk verdwenen. Je kan er een heleboel economie in stoppen, maar dat helpt uiteraard de relatieve positie van mensen op de inkomensladder en dus niet meer de absolute positie. We kunnen misschien wel rijker worden, zoals Rutte propageert, maar dat helpt ons niet meer, want de bereikbarheid van dat rijtjeshuis of die vrijstaande woning wordt daardoor niet groter. Dat is het beperkende van congestie.
  Het derde punt als oorzaak van verval is de enorme mate van eenzijdigheid. Wij zijn, voorspelbaar en begrijpelijk, in een van de uithoeken van ons mens- en wereldbeeld terechtgekomen, iets waar we altijd toe neigen. Maar deze keer is de uithoek materialisme en individualisme, iets wat je dagelijks terugziet in de media om je heen. 

Vraag: Dus we zijn (weer) voorbij het optimum geschoten?
KE: Ja. Ik hanteer een hermetische gedachtegang, waarbij onze menselijke natuur zich tussen verschillende polen bevindt en waarbinnen wij ons staande moeten zien te houden.
  Bij een te grote eenzijdigheid beland je buiten de cirkel van de homo universalis. Buiten die denkbeeldige cirkel wordt de eenzijdigheid zo groot dat ze maniakaal wordt en de beschaving kapseist. Zo zou je in principe de geschiedenis van onze beschaving kunnen samenvatten. De ene keer zitten we in de religieuze hoek, de Verlichting, en nu zijn we van de moderniteit naar de postmoderniteit gevlucht. Het collectief bestaat in onze tijd niet meer, alleen het afzonderlijke individu. Tegelijkertijd speelt er de afgelopen tweeduizend jaar een enorme secularisering waarbij we van een geestelijke oriëntatie zijn overgegaan op een puur materiële oriëntatie.
  het culturele materialisme, in de zin van het filosofische denken, is uitermate eenzijdig en volstrekt doorgeschoten. Er is zelfs een vijandigheid ontstaan jegens alles wat daarvan afwijkt. De geschiedenis leert on dat eenzijdigheid altijd leidt tot catastrofes. (pagina 99-100)

Terug naar Overzicht alle titels

Ton Lemaire 4

Bomen en bossen : bondgenoten voor een leefbare aarde
Ambo Anthos 2023, 294 pagina's - € 24,99

Lenen als E-book via bibliotheek.nl 

Wikipedia: Ton Lemaire (1941)

Korte beschrijving
Een cultuurfilosofische verhandeling over bomen en bossen. Het boek behandelt botanische, geografische en cultuurhistorische aspecten van bomen. Aan bod komt het groeiende besef dat er zonder bomen geen leefbare toekomst mogelijk is: bomen zijn essentieel voor de vergroening van onze wereld. Het boek heeft aandacht voor de bescherming van oude en opvallende bomen, de zorgwekkende ontbossing wereldwijd en de impact van enorme bosbranden. Het benadrukt het belang van bos en bomen voor de opslag van CO2, het klimaat en het tegengaan van erosie en verwoestijning. In bevlogen, diepgaande stijl geschreven. Met name geschikt voor een geoefende lezersgroep. Ton Lemaire (Rotterdam, 1941) is een bekende Nederlandse antropoloog en filosoof. In 1970 verscheen 'Filosofie van het landschap', in de jaren daarna volgden vele boeken, onder meer 'Op vleugels van de ziel', 'De val van Prometheus', 'Onder dieren', 'Met lichte tred' en 'Tegen de tijd'. In 2021 werd aan Lemaire de Groeneveld-prijs toegekend vanwege zijn inzet voor het debat over natuur en landschap in Nederland.

Tekst op website uitgever
Een rijk geïllustreerde ode aan bomen en bossen en een stevig pleidooi voor ene groene, gezonde aarde. Lemaire zet een scherpe analyse van deze tijd neer. In 2021 won hij de Groeneveldprijs.

Ton Lemaire, die al veelvuldig schreef over natuur en landschap, verkent in Bomen en bossen de rijke wereld van het geboomte. Hij is een inspirerende gids op zowel botanische, geografische alsook cultuurhistorische wandelingen. Zijn mooi geïllustreerde boek is een uitvoerige ode aan boom en bos, in een periode waarin we ons weer realiseren dat er zonder het luisterrijke gezelschap van bomen voor de mensheid geen leefbare toekomst op aarde mogelijk is.

Bomen en bossen sluit aan bij de groeiende belangstelling voor geboomte: het besef dat bomen essentieel zijn in de vergroening van onze wereld lijkt steeds meer door te dringen. Oude en opvallende bomen worden beschermd, de grote ontbossingen overal ter wereld vinden we zorgwekkend en we zijn geschokt door de enorme bosbranden. We beseffen steeds meer hoe belangrijk bos en bomen zijn voor de opslag van CO2, voor het klimaat en om erosie en verwoestijning tegen te gaan. Bovendien kunnen we genieten van de schoonheid van een boom en van de schaduw en de frisse lucht van een bos.

Fragment uit 3. Een imaginair museum
Na aandacht te hebben besteed aan stammen en stronken, richt ik me nu op afzonderlijke, alleenstaande en volgroeide bomen, het hoogtepunt van het boombestaan. Als eerste kies ik een vroeg werk van Van Ruisdael uit 1646, getiteld Landschap met dorp in de verte. De rechterkant van het doek wordt helemaal ingenomen door enkele bomen, waarschijnlijk eiken, waarvan de grootste het beeld domineert. Op de andere helft ziet men verder weg nog meerdere bomen waarboven de spits van een kerktoren zichtbaar is. Van Ruisdael is bij uitstek een schilder van bomen en bos, talloos zijn de doeken waarop ze een prominente rol spelen. Hij heeft bomen ongetwijfeld goed leren kennen op zijn wandelingen rond zijn geboortestad Haarlem, vooral in de duinen, en op een reis naar het oosten van Nederland waarbij hij de Duitse grens overschreed bij Bentheim. In 1652 schilderde hij De grote eik, een imposant boslandschap waarin op de voorgrond een forse eik alle aandacht naar zich toe trekt.

Ik maak nu een sprong van bijna twee eeuwen, naar het werk van Friedrich, dat naar mijn mening een hoogtepunt is van de schilderkunst van de romantiek en bij wie bomen een minstens even grote rol spelen als bij Van Ruisdael. Ik kies een schilderij met een boom in de winter, Eichbaum im Schnee uit 1829, waarop een nagenoeg dode oude eik is te zien met weinige takken. Een hoogtepunt in zijn oeuvre wat betreft bomen vind ik wel zijn Dorflandschaft bei Morgenlicht uit hetzelfde jaar, ook wel Der einsame Baum genoemd. Hierop staat in het midden een grote, oude eik afgebeeld die het weidse landschap eromheen domineert. In de verte vermoed je een dorp, gelet op de torenspits die nog net is te zien. De eik heeft al dode takken hier en daar en zijn kruin begint kaal te worden. Aan zijn voet glanst een waterplasje en tegen de stam van de boom staat  een herder geleund terwijl vlakbij een groepje schapen graast. De gestalte van een mens valt in het niet bij de omvang van de majestueuze boom die, juist omdat hij zo alleen staat, zo'n indrukwekkende verschijning is. Naar hem kijkend begrijp je enigszins waarom mensen zich de spil van de wereld hebben kunnen voorstellen als een gigantische boom: de wereldboom. (pagina 112-113)

Lees ook van Ton Lemaire: De val van Prometheus : over de keerzijden van de vooruitgang (2010), Onder dieren : voor een diervriendelijker wereld (2017) en Tegen de tijd : kanttekeningen bij onze wereld (2022).

Boeken over onze nieuwe omgang met niet-dieren en dingen

Terug naar Overzicht alle titels

Pim van den Berg

Antikapitalisme : een gids voor nu
De Bezige bij 2024, 208 pagina's -  € 19,99

Verschijnt september 2024

Korte bio van Pim van den Berg (1988)

Korte beschrijving

Tekst op website uitgever
De houdbaarheidsdatum van het kapitalisme is verstreken. Sinds men aan het einde van de twintigste eeuw de teugels liet vieren, heeft het kapitalisme geleid tot ongekende uitbuiting en ongelijkheid, en bracht het de planeet op het randje van de afgrond. Maar wat als we onze samenleving zo inrichten dat alle macht en welvaart níet eindigen in de zakken van maar een handjevol superrijken? Wat als we een wereld bouwen waarin iedereen deelt in de ongekende rijkdom van onze planeet en inspraak heeft in hoe die verdeeld wordt? Waar elk leven evenveel waard is?

Er wordt wel eens gezegd dat het makkelijker is je het einde van de wereld voor te stellen dan het einde van het kapitalisme. Hoe ziet onze werkweek eruit? De publieke ruimte? De woningmarkt? De zorg? Pim van den Berg maakt inzichtelijk hoe zo’n antikapitalistische wereld eruit zou kunnen zien. Antikapitalisme is dus een boek om hoop uit te putten. Immers, als we weten waar we als mensheid naartoe willen, kunnen we er ook voor vechten.

Fragment uit 

Terug naar Overzicht alle titels

Ewald Engelen 5

Boze burgers en boeren : autopsie van een tijdperk
Bot Uitgevers 2023, 159 pagina's  -  € 21,99

Lenen als E-book via bibliotheek.nl 

Wikipedia: Ewald Engelen (1963)

Korte beschrijving
Een inzichtelijk boek over klimaatproblematiek en duurzaamheid. Het boek biedt een andere kijk op de klimaatcrisis en presenteert oplossingen. De auteur, een datawetenschapper, toont aan dat er al veel vooruitgang is geboekt in de aanpak van klimaatproblemen en dat duurzaamheid haalbaar is. Het boek behandelt onderwerpen zoals lokaal geproduceerd voedsel, leven op het platteland, overbevolking, plastic en palmolie, en biedt inzicht in wat werkt en waar de focus zou moeten liggen. De problemen zijn groot, maar oplosbaar. Helder en met diepgang geschreven, met ruimte voor persoonlijke passages. Met ondersteunende diagrammen in zwart-wit. Geschikt voor een brede tot geoefende lezersgroep. Hannah Ritchie (1993) is senior researcher Global Development aan de Universiteit van Oxford. Ze is tevens als hoofdonderzoeker verbonden aan het invloedrijke online onderzoeksplatform Our World in Data. Haar werk verschijnt regelmatig bij de BBC, in WIRED, The New York Times, The Economist en The Financial Times.

Tekst op website uitgever
De randstedelijke elite, journalisten en politici: ze halen hun neus op voor de groeiende groep boze burgers en boeren in Nederland en de maatschappelijke en politieke tegenbeweging die uit hun woede is ontstaan. Ewald Engelen legt de directe en indirecte oorzaken bloot van de groeiende afkeer bij burgers van politiek, pers en experts. Sommige van die oorzaken zijn pril en acuut, andere zijn oud en geleidelijk. Engelen laat zien hoe bewuste politieke keuzes voor boze burgers en boeren hebben gezorgd, en sluit af met zes voorstellen om de dreigende patstelling te doorbreken. Boze burgers en boeren is een autopsie van een tijdperk. ---- Schrijver en geograaf Ewald Engelen (1963) is een van de scherpzinnigste denkers in Nederland in het maatschappelijk debat over economische en sociale ongelijkheid. Hij is hoogleraar financiële geografie aan de Universiteit van Amsterdam en schrijft essays voor De Groene Amsterdammer. Na 34 jaar in de Amsterdamse Pijp te hebben gewoond, leeft hij sinds 2020 in Oost-Nederland. En wat hij vanaf die plek zag, heeft hem net zo boos gemaakt als de boze burgers waaraan dit boek is opgedragen.

Fragment uit

Andere boeken van Ewald Engelen: De schaduwelite voor en na de crisis :niets geleerd, niets vergeten (2014), De kanarie in de kolenmijn (2016, samen met Marianne Thieme), De mythe van de gemaakte vrouw : Nieuw Licht op het feminisme (2016) en Het is klasse, suffie, niet identiteit! (2018).

Terug naar Overzicht alle titels