Dark Enlightenment : hoe een nieuwe radicaal-rechtse ideologie de VS en de wereld verovert
Alfabet 2026, 207 pagina's
- € 17,99Oorspronkelijke titel: Les Lumières sombres : Comprendre la pensée néoréactionnaire (2026)
Arnoud Miranda (1997)
Korte beschrijving
Een verhandeling over de opkomst en invloed van neoreactionair gedachtengoed, een radicaal-rechtse subcultuur in met name de Verenigde Staten. Politiek wetenschapper Arnaud Miranda zet uiteen hoe deze ideologie, gepromoot door denkers als Curtis Yarvin en Nick Land, democratie, mensenrechten en gelijkheid verwerpt ten guste van oppermachtige leiders die de wereld besturen als ware zij de CEO van een bedrijf. Tevens beschrijft Miranda hoe de neoreactie, of dark enlightenment-ideologie, uitgroeide van een marginaal internetfenomeen tot een beweging met invloedrijke aanhangers in Silicon Valley na de verkiezingswinst van Donald Trump in 2024. Miranda eindigt zijn verhandeling met een blik op de toekomst. Soepel, intelligent en verdiepend geschreven. Geschikt voor een geoefende lezersgroep. Arnaud Miranda (1997) is onderzoeker en docent in de politieke wetenschappen aan de Sciences Po in Parijs.
Tekst op website uitgever
Arnaud Miranda ontleedt de nieuwe radicaal-rechtse tegencultuur (nrX of Dark Enligtenment) die begon als een marginaal internetfenomeen maar inmiddels de wereld verovert.
Begin deze eeuw ontstond in de VS, grotendeels online, een nieuwe radicaal-rechtse tegencultuur. Denkers als Curtis Yarvin en Nick Land verspreidden een ideologie die zij zelf neoreactie (NRx) of Dark Enlightenment noemen. Hun denkbeelden: weg met de democratie, mensenrechten en gelijkheid. In plaats daarvan een oppermachtige CEO die de staat runt als een bedrijf, tech-utopisme en een traditionele rolverdeling tussen man en vrouw. Wat begon als een marginaal internetfenomeen vond gaandeweg weerklank bij invloedrijke miljardairs uit Silicon Valley. Sinds de verkiezingsoverwinning van Donald Trump in 2024 ruiken neoreactionairen de kans om hun ideologie in de VS te verwezenlijken. Arnaud Miranda, rising star in de internationale betrekkingen, ontleedt hun ideeën en plaatst die in historisch perspectief. Dit baanbrekende boek laat zien dat deze ooit ondenkbare toekomst misschien wel dichterbij is dan we denken.
Fragment uit (de) Epiloog - Onze politieke grammatica
Is die terugslag een revolutie? Staan we aan de vooravond van een nieuwe tijdperk waarin het democratische model zijn laatste adem zal uitblazen? Hoe kunnen we de democratie redden en weerstand bieden aan de illiberale golf? In dat verband wil ik een punt benadrukken dat mij cruciaal lijkt. Het ideologische succes van NRX berust niet alleen op haar kritiek op de democratie, maar op een brede afwijzing van de politiek als autonoom domein. Neocractionairen ontkennen de autonomie van het politieke bedrijf door die systematisch ondergeschikt te maken aan een absoluut principe dat haat overstijgt - of dat nu een religieuze, technologische of vermeend natuurlijke waarheid is. Zij weigeren de politiek te erkennen als een forum voor overleg. En het moet worden toegegeven: die afwijzing van een autonome politieke ruimte is niet exclusief voor de reactie - in mijn onderzoek heb ik laten zien dat zij ook is doorgedrongen in linkse denktradities die je niet meteen van reactionaire neigingen zou verdenken. (bijvoorbeeld Ewald Engelen? - hvd) De moderne tijd kent zeker gebreken en verdient zonder twijfel kritiek, of op zijn minst nader onderzoek. Maar zodra je niet meer aanvaardt dat de politiek een eigen, open speelruimte is en heeft, kom je al snel uit bij een afwijzing van de democratie - juist omdat die onvermijdelijk rommelig en onvolmaakt is.
Om het in de woorden Albert Camus te zeggen: 'De democraat is bescheiden. Hij erkent een zekere mate van onwetendheid, hij aanvaardt het deels avontuurlijke karakter van zijn onderneming en dat hem niet alles gegeven is. En op basis van die erkenning begrijpt hij dat hij anderen moet raadplegen en dat hij hetgeen hij weet moet aanvullen met wat zij weten.' Dat aanleren van een zekere democratische bescheidenheid is moeilijk, omdat radicale theorieën het voordele hebben van enthousiasme en fascinatie. Democratische politiek daarentegen bestaat uit onzekerheid, onvolmaaktheid en complexiteit.
Die bescheidenheid is ook een kwestie van taal. Ideologische omwentelingen herdefiniëren immers onze politiek grammatica. Niet toegeven aan fascinatie betekent dat we het effect van deze doctrines op onze collectieve interpretatie van de werkelijkheid moeten bevragen - een werkelijkheid die geen bestaan heeft buiten de taal die haar betekenis geeft/ Juist daarom is de studie van politieke ideeën onmisbaar, ook al wordt zij binnen de Franse academische wereld vaak verwaarloosd, zo niet geminacht. We hebben behoefte aan een politicologie die politieke ideeën zelf ernstig neemt, zowel hun inhoud als hun hermeneutische werking. Zonder dat conceptuele werk wordt het heel lastig om de wereld ie op ons afkomt te begrijpen. (pagina 171-173)
Terug naar Overzicht alle titels
