Thomas Rap 2026, 415 pagina's - € 27,50
Oorspronkelijke titel: Everybody loves our dollars (2026)
Wikipedia: Oliver Bullough (1977)
Korte beschrijving
Tekst op website uitgever
De drugskartels van Zuid-Amerika zouden nergens zijn zonder witwassen, net als Nigeriaanse kleptocraten, Afghaanse terroristen, Amerikaanse belastingontduikers en mensen- (en dieren smokkelaars overal ter wereld. Zonder witwassen zouden maar weinig vermogensdelicten de moeite waard zijn. In de criminele wereld is contant geld nog steeds koning, de opties om geld te verplaatsen en te verbergen zijn veiliger en ondoordringbaarder dan ooit. Alle inspanningen op het gebied van wetgeving, diplomatie, vervolging en naleving zijn volledig mislukt. Het ontbreekt niet aan de wil om het uit te roeien; het ontbreekt aan inzicht. Oliver Bullough neemt je mee op een reis door de schaduwzijde van de wereldeconomie.
Fragment uit (de) Inleiding - 2 tot 5 procent van alles
ik begon over financiële criminaliteit te schrijven in 2014, nadat Oekraïners maandenlang het centrum van hun hoofdstad hadden bezet uit protest tegen een corrupte president die het geld van het volk had gestolen en het had uitgegeven aan smakeloze paleizen en blingbling. Ik had jarenlang in en rond de voormalige Sovjet-Unie gewoond en me afgevraagd waarom landen als Rusland, Azerbeidzjan of Oekraïne er niet in waren geslaagd een democratisch systeem op te bouwen zoals bijvoorbeeld Tsjechië dat wel had gedaan. Het antwoord zou corruptie kunnen zijn, en toen ik het voormalige Oekraïense regime begon te onderzoeken, schrok ik van de mate waarin de topambtenaren waren verweven met de westerse economieën: ze hadden bankrekeningen, lege bv's en advocaten, allemaal met een onberispelijke reputatie.
Ik verdeelde de wereld altijd onder in 'rechtsstaten' - de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Oostenrijk, enzovoort - en 'niet-rechtsstaten', waarbij ik me voorstelde dat de scheidslijnen net zo absoluut waren als in een rapportage van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Maar die scheidslijnen bestonden eigenlijk niet.
Ik sprak met ambtenaren, politieagenten, zakenlui, bankiers, advocaten, activisten, journalisten, en ze vertelden me allemaal hetzelfde: Oekraïense kleptocraten werden door het Westen het hof gemaakt, niet gemeden: onze beste experts werkten mee aan hun zwendel- en oplichtingspraktijken. Het was verontrustend te beseffen dat zwart geld niet alleen vrijelijk vloeide tussen corrupte ambtenaren en zogenaamd eerlijke landen, maar dat de bezitters hun rijkdom ook zo makkelijk konden veiligstellen. Ik schreef wat ik had gevonden in een rapport voor een denktank, en als ik eerlijk ben hoopte ik dat de redactie me zou vertellen dat ik het mis had: 'Ik snap waarom je er zo over denkt, maar hier zijn tien redenen waarom dit echt niet gebeurt.' In plaats daarvan complimenteerden ze me met mijn werk en beloofden het aan een zo breed mogelijk publiek te presenteren. Ik hoopte nog steeds - als een zesjarige die soms schrikt van grote mensen - dat een volwassene me zou beloven dat alles goed kwam en dat ik weer rustig kon gaan slapen. Maar niets van dat alles: mensen die mijn verlag lazen of me hoorden spreken, waren het met me eens. Toen ze met hun eigen bevindingen kwamen, werd ik alleen maar zekerder van mijn zaak.
Dus als ik het niet bij het verkeerde eind had, hoe kon zoiets vreselijks dan gebeuren? De enige verklaring waarom westerse mensen en instellingen corruptie actief mogelijk maakten - ook mensen als Vladimir Poetin en zijn vrienden, die zichzelf de gezworen vijanden noemden van alles waar het Westen kennelijk voor stond - was toch dat onze leiders er niets van afwisten? Dus besloot ik ze erover te informeren. Samen met vrienden organiseerden we kleptocratie-rondleidingen om de aandacht te vestigen op het Londense vastgoed van oligarchen, kleptocraten en andere corrupte ambtenaren; ik schreef artikelen; ik maakte radioprogramma's; ik getuigde voor parlementaire commissies; ik begon een boek te schrijven gedeeltelijk met de gedachte dat zo'n ernstig probleem zeker opgelost zou zijn voordat het gepubliceerd werd.
Het probleem werd niet opgelost. (pagina 17-19)
Lees ook:: Moneyland : een zoektocht naar het verborgen geld van de superrijken en de multinationals (uit 2019) en De butler van de wereld : hoe Groot-Brittannië handlanger werd van oligarchen, belastingontduikers en criminelen (uit 2023).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen