Stel dat we moedig zijn : wegen uit de klimaatimpasseCossee 2026, 160 pagina's
- € 19,99Oorspronkelijke titel: Was wäre, wenn wir mutig sind? (2025)
Wikipedia: Luisa Neubauer (1996)
Korte beschrijving
Een bevlogen en actueel essay (160 p.) over de machtsstrijd achter de klimaatcrisis, met een pleidooi voor een nieuwe verbeelding en moedig handelen. Luisa Neubauer onderzoekt waarom er ondanks bekende wetenschappelijke feiten en zichtbare klimaatrampen weinig vooruitgang is in de wereldwijde klimaatbescherming. Ze analyseert de machtsstrijd en de fossiele basis van onze economie, en presenteert een visie van een op feiten gebaseerde utopie. Ze bespreekt de voordelen van het oprekken van verbeeldingskracht en het ontwikkelen van een nieuwe klimaatethiek, en roept op om hoopvol en moedig te zijn in het verdedigen van ecologische grenzen en het democratisch organiseren van klimaatbescherming. Helder, verdiepend en aanjagend geschreven. Met name geschikt voor een meer geoefende lezersgroep. Luisa Neubauer (Hamburg, 1996) is een Duitse klimaatactivist, spreker en schrijver. Sinds 2016 is ze jeugdambassadeur van de ngo ONE en begin 2019 werd ze bekend als een van de Fridays for Future-activisten.
Tekst op website uitgever
Waarom gebeurt er niet veel méér op klimaatgebied, ook al zijn de wetenschappelijke feiten allang bekend? Waar komt de rechtse anti-klimaatagressie vandaan? Waarom leiden zelfs de zichtbare klimaatrampen niet tot herbezinning? Tot op de dag van vandaag slaagt de wereld er niet in om de noodzakelijke klimaatbescherming democratisch te organiseren. Luisa Neubauer analyseert de machtsstrijd achter de klimaatcrisis, legt de fossiele wortels van onze economie bloot en laat zien hoe een op feiten gebaseerde utopie op onze planeet eruit kán zien. Ze staart zich niet blind op wat we verliezen, maar benadrukt wat er te winnen valt als we onze verbeeldingskracht oprekken en onszelf een nieuwe ethiek over klimaat voorschrijven. Stel dat we moedig zijn is een pleidooi om de hoop niet te verliezen en een uitnodiging om moedig(er) te zijn in het verdedigen van onze ecologische grenzen.
Fragment uit De systeemkwestie
Cynici zijn mensen die een schijnbare hopeloosheid als feit aannemen, die iedere fractie van een klimaatramp, fascisme en verdeeldheid als bewijs aanhalen dat het geen nut heeft je in te zetten. Dat is de kern van cynisme: het neemt het slechtste aan van de wereld en zal dat ook in haar vinden.
Maar een menselijke crisis die geen reservebank en geen toeschouwerstribune heeft, heeft ook geen niet-betrokkenen. Wetenschappelijk beschouwd blijkt trouwens dat ook cynisme onrealistisch is. De aanname dat mensen in de kern slecht zijn en dat inzet nutteloos is, is met betrekking tot de wereld namelijk niet houdbaar. Wie goed kijkt vindt zelfs op de onverwachtste plekken en op de onverwachtste momenten mensen die iets bewerkstelligen. Het is dus geen wonder dat cynici doorgaans eenzamer en ongelukkiger zijn dan mensen die een realistische houding tegenover de wereld vertegenwoordigen: toegepaste, ongemakkelijke hoop.
Wat is dus de rol van het individu in de strijd tegen de fossiele vernietiging en de klimaatcrisis? Waar groeit moed in plaats van cynisme? Ik denk aan de vele momenten waarop aan me werd gevraagd: 'Moet het individu veranderen? Of moet het systeem veranderen?' Dat eerste impliceert dat het ecologische project een soort heropvoedingsmaatregel is, het tweede impliceert dat de rol van het individu geen verschil maakt. Beide zijn onjuist.
Geen enkel systeem verandert zonder dat individuen persoonlijk besluiten iets te veranderen - en dus altijd ook zichzelf. In de klimaatcrisis zijn we aangewezen op de bijdrage van miljoenen individuen - en niet alleen maar als ze in de supermarkt moeten kiezen tussen schnitzel en tofu. Wat een belediging! In de klimaatcrisis zijn we - net als overal - politieke wezens die alle touwtjes in handen hebben. We zijn denkers en netwerkers, maken deel uit van families en vriendenkringen, we zijn mensen die werken, rolmodellen en followers. Verandering komt als individuen verandering niet alleen beschouwen als het verschil tussen tofu en schnitzel, maar als het verschil tussen toeschouwen en in actie komen.
Hannah Arendt zag een terugtrekking in de privésfeer als een reflex van mensen die, hun geweten volgend, niet met de nazi's wilden collaboreren. En in de klimaatcrisis? In de ecologie is wat privé is automatisch ook politiek, want of de moleculen die de opwarming van onze planeet veroorzaken nou in de privésfeer of de politieke sfeer worden uitgestoten, is uiteindelijk niet van belang. 13 procent van de emissies in Duitsland komen van huishoudens, en het zijn precies deze private ruimtes die bedreigd worden door de klimaatcrisis, door overstromingen, branden en hitte. Dat sloopt, dat overweldigt, dat overbelast. En precies daarom moet het politieke het private weer beter beschermen. Niet alleen in de vorm van klimaatbeleid dat huizen, grondstukken, inkomens en persoonlijke vrijheid verdedigt, maar ook in de vorm van een politieke ruimte die de druk weghaalt van particuliere keuzes. Een beleid dat niet langer fossiele producten voortrekt en goedkeurt, zodat de fossiele variant niet meer de goedkope, makkelijke optie lijkt. Daar zijn politieke plannen en visies voor nodig, regels en concepten die mensen steunen. Zodat private ruimtes op een gegeven moment weer privé kunnen zijn. (pagina 140-142)
Terug naar Overzicht alle titels
