Uitgeverij Balans 2026, 672 pagina's - € 39,95
Oorspronkelijke titel: Occidents : enquête sur nos ennemis (2026)
Wikipedia: Frédéric Martel (1967)
Korte beschrijving
Tekst op website uitgever
Onderzoeker en journalist Frédéric Martel besloot met onze zelfverklaarde vijanden in gesprek te gaan. Hij reisde de wereld rond en sprak meer dan tweeduizend politieke en strategische sleutelfiguren.
We zitten midden in een wereldoorlog van ideeën. Van Rusland tot de Verenigde Staten, van China tot Iran, van het Midden-Oosten tot het mondiale Zuiden vallen mensen ‘het Westen’ aan. Ze proberen Europa uit elkaar te spelen en willen de bestaande wereldorde vernietigen.
Maar wat is het Westen in hun ogen precies? Wat zijn de grieven ertegen en wie zijn deze mensen? Onderzoeker en journalist Frédéric Martel besloot met onze zelfverklaarde vijanden in gesprek te gaan. Hij reisde de wereld rond en sprak meer dan tweeduizend politieke en strategische sleutelfiguren. Zo ontmoette hij de ideologen achter Xi Jinping, de intellectuelen rond Poetin, de kring van Bolsonaro en de propagandisten van Hamas. Hij interviewde de adviseurs van Orbán, Erdoğan, Maduro en anderen, en hij sprak de mensen rond Donald Trump, onder wie Steve Bannon.
Voor ieder van hen bleek het Westen iets anders te betekenen. Sommigen vinden Europa te kapitalistisch, anderen noemen ons te woke, of juist te liberaal, imperialistisch, hypocriet, dictatoriaal. Maar wat hen allemaal dwarszit is onze democratie, de open samenleving die Europa wil zijn met universele, verlichte waarden als mensenrechten, pluralisme en vrijheid van meningsuiting. De westerse democratieën zijn zeker niet perfect, erkent ook Martel in dit unieke, mee slepende en onthullende meesterwerk, maar het is cruciaal om ze te blijven verdedigen. Nu meer dan ooit.
Fragment uit (de) Proloog - Hun ideeënwereld
'Het Westen' is een obsessie van Steve Bannon, maar paradoxaal genoeg ook van alle antiwesterlingen van onze tijd. Het is hun idee-fixe. Ze zijn allemaal bezig aan een missie, al is dat aan twee uiteinden van het politieke spectrum. Maar waarover hebben ze het nu echt? Elk heeft zijn eigen 'Westen'. Elk heeft eigen redenen om afkeer van 'het Westen' te hebben. Antiamerikanisme, antioccidentalisme, antikolonialisme, antieuropeanisme, antizionisme... De afkeer is veelvormig en niet duidelijk afgebakend: aan deze term kun je allerlei ideologische noties koppelen.
Ten eerste de geografie. De zon komt overal op en gaat overal onder, wat inhoudt dat het Avondland - daar waar de zon ondergaat - meeschuift met de lengtegrad. Het Westen - 'het Avondland' - is eenvoudigweg daar waar de zon ondergaat! Voor de Amerikanen is het Westen Californië, Arizona en de deelstaten van de Grote Oceaan. Once Upon a Time in the West. Wanneer Vietnamezen 'het Westen' zeggen bedoelen ze de Fransen en Amerikanen. In India verwijst het Westen, soms bewonderd en dan weer verguisd, naar de Verenigde Staten, een land dat ooit 'West-Indië' werd genoemd. In Turkije wordt het Westen van oudsher vertegenwoordigd door Rome: het West-Romeinse Rijk tegenover Byzantium, dat het Oost-Romeinse Rijk vormde. In Palestina, Libanon en Syrië is Israël de 'westerse' vijand. Maar Israël ligt in de Oriënt, niet in de Occident. Voor Cuba ligt het Westen in het noorden: het zijn de Verenigde Staten. Ook in Mexico richt de antiwesterse kritiek zich op Noord-Amerika, maar tevens op de Spaanse kolonisator - die voor dat land in het oosten ligt. Het moge duidelijk zijn dat we eerst eens even helderheid in de terminologie moeten scheppen.
De aanduiding van het Westen kwam vooral in zwang tijdens de Koude Oorlog: Europa was verdeeld tussen het 'Oosten' van de Sovjets en het kapitalistische en liberale 'Westen'. Aangezien het IJzeren Gordijn dwarsdoor Europa liep, kon de term 'Europa' niet worden gebruikt als synoniem voor de 'Vrije Wereld'. Daarom werd hij vervangen door 'het Westen'. Voor de landen van Midden= en Oost Europa bestond het Westen uit de Bondsrepubliek Duitsland en West-Europa; en voor West-Europeanen lagen de Oost-Europese landen achter het IJzeren Gordijn. Maar tegenwoordig zijn deze landen uit het Oosten opgeschoven naar het 'Westen'. Tussen 1950 en 1990 waren de woorden 'Europa' en 'het Westen' dus niet langer synoniem, om verwarring te voorkomen tussen de Europese landen van het Warschaupact en die van de NAVO. De geografie en de geschiedenis overlapten niet langer. (pagina 25-26)






