Uitgeverij Pluim 2026, 285 pagina's - € 26,99
Oorspronkelijke titel: Nation of strangers : rebuilding home in the 21st century (2026)
Wikipedia: Ece Temelkuran (1973)
Korte beschrijving
Tekst op website uitgever
‘Lieve vreemdeling. Ben je thuis? Voel je je thuis? En zo ja, hoelang nog?’ Voel je je nog thuis in deze gure wereld? Voel je je nog veilig? Geworteld? In deze tijd zijn we tot op zekere hoogte allemaal dwalenden, zoekenden, ontheemd. Ece Temelkuran schrijft ons aan in een reeks indringende, scherpzinnige en net zo gevoelige brieven. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Maar als ervaringsdeskundige – tien jaar geleden verliet ze noodgedwongen haar moederland – weet ze precies hoe ze ons een hart onder de riem moet steken. Gewapend met haar jarenlange ervaring legt ze onze wonden en die van de wereld bloot en biedt een heilzame remedie. Alles wat we nog hebben is elkaar. Gelukkig kan dat heel erg veel blijken te zijn – als we het toestaan.
Fragment uit ('een brief')
Londen, begin februari 2025
Lieve vreemdeling,
Ik schrijf je vanuit een pub dicht bij station St. Pancras. Ik heb net de opname voor de audioversie van mijn laatste boek afgerond, Together. Wat zo grappig is: ik heb jarenlang niet geweten dat het woord politic verkeerd uitsprak, als 'pol-tic'. Ik bedoel van álle woorden. Zulke dingen gebeuren als je op je vierenveertigste halsoverkop met een taal in aanraking komt en jezelf leert hoe je in het Engels een verhaal met een dringende boodschap schrijft: 'Het fascisme komt met een noodvaart op je af. Zo herken je het voordat het te laat is en je je land kwijtraakt.' Het is alsof je leert zwemmen, alleen maar om niet te verdrinken. Al doende leer je woorden, die worden gladgestreken door geluidstechnici die je uitspraak corrigeren en redacteuren die je rommelige bijvoeglijke naamwoorden fatsoeneren. Nadat je vijf toespraken op grote podia hebt gehouden en mensen iets terug beginne te zeggen in hun echte Engels - ze schakelen over op hun eigen accent, platen plat of spreken in het begin in idiomen - besef je dat je een vreemdeling bent. Zelfs midden in een verhitte discussie met goede vrienden onderbreek je de flow en vraagt: 'Hoe heet dat ook alweer?' En dan beseffen ook zij weer dat je een vreemdeling bent, dat je vervreemdt, in beide betekenissen.
Maar andersom, voel ik me sinds de inauguratie van Trump veel minder een vreemdeling in deze taal, waarin ik mensen voortdurend voorhoud dat er verschrikkingen aan de horizon opdoemen. Ik verkeer ondanks alles - de episode in het Alpenresort, gevolgd door de inktzwarte Trumpgekte - in een op het verraderlijke af opperbeste stemming. Iedereen praat nu over fascisme, neemt dat woord eindelijk in de mond en raakt bevangen door de angst waar ik - en vreemdelingen zoals ik - al zo lang onder lijden. De jaren waarin ik als een paranoïde gekkin werd beschouwd zijn voorbij. Eindelijk komt er een einde aan mijn Cassandra-moeheid. Op dit moment zijn we allemaal vreemdelingen. Het komt niet, denk ik, doordat ik beter Engels spreek, maar doordat zij de vreemdelingentaal beginnen te spreken. (pagina 247-248)
Lees ook: Verloren land : de zeven stappen van democratie naar dictatuur (uit 2019)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen