De Bezige bij 2025, 123 pagina's - € 17,99
Wikipedia: Fréderike Geerdink (1970)
Korte beschrijving
Een geëngageerd betoog over de rol van activisme in de journalistiek. Als correspondent in Turkije en Koerdistan werd Fréderike Geerdink ervan beschuldigd in haar werk te activistisch te zijn. Naar aanleiding van deze beschuldigingen onderzoekt ze in dit boek of journalistiek dat geen maatschappelijk of politiek doel nastreeft wel journalistiek is. Ze bespreekt de geschiedenis van de Nederlandse journalistiek en de invloed van mediaberichtgeving over politieke en maatschappelijke onderwerpen als de Groningse gaswinning, Zwarte Piet en Gaza. Ze stelt dat alle journalistiek een activistisch karakter heeft en wil journalisten en nieuwsconsumenten laten nadenken over de impact en intentie van journalistiek werk. Helder en bevlogen geschreven. Geschikt voor een brede tot geoefende lezersgroep.
Fréderike Geerdink (Hengelo, 1970) is een Nederlandse journalist. Ze publiceert in onder andere De Groene Amsterdammer, Vrij Nederland en NRC Handelsblad en schreef meerdere boeken over Koerdistan.
Tekst op website
Fréderike Geerdink, journalist in hart en nieren, schrok zich wild toen haar als Turkije- en Koerdistan-correspondent voor de voeten geworpen werd dat ze te ‘activistisch’ werd. Was ze haar geliefde vak, en daarmee zichzelf, aan het verliezen? Of had ze juist eindelijk het licht gezien?
In dit wervelende manifest neemt Geerdink ons mee op haar pad naar activistische journalistiek, en concludeert: journalistiek die niet iets probeert te bewerkstelligen, ís geen journalistiek. Ook duikt ze in de geschiedenis van de Nederlandse journalistiek. Wat deden haar vroege collega’s in 1883 op de Internationale Koloniale
Tentoonstelling in Amsterdam? En hoe bepalend is dat voor hoe nu bericht wordt over politiek Den Haag, Groningse gaswinning, Zwarte Piet, en de genocide in Gaza? Alle journalistiek is activisme opent de ogen van elke journalist – en elke nieuwsconsument.
Fragment uit Toegang tot de macht
Wat je verliest als je de kerntaak van de journalistiek ter harte neemt en verzetskrant of verzetsjournalist wordt? Toegang tot de macht. Terwijl toegang tot de macht in de westerse journalistiek juist een proeve van bekwaamheid is. Je stijgt in de journalistieke pikorde als je de mobiele nummers van heersende politici hebt. Kijk maar bij de journalistieke tak van de BBC, die een intrigerende slogan heeft: 'When the big names talk, they talk to the BBC' (Als de grote namen praten, praten ze met de BBC). Hoezo is dat een verdienste van een journalistieke organisatie? Als de 'grote namen'(de grootste schurken komen voorbij in de talkshow) ontspannen bij je aanschuiven, doe je iets niet goed.
En andersom, valt me vaak op. Juist media die er niet naar streven toegang te hebben tot de macht, bedrijven vaak de scherpste journalistiek. In Nederland bijvoorbeeld Follow the Money, onderzoeksgroep Investico, die veel samenwerkt met De Groene Amsterdammer, VPRO's Argos, bijvoorbeeld. Ook media die voortdurend op het nieuws van de dag moeten zitten, en niet aan de waan van de dag ontkomen, maar wel investeren in stevige onderzoek redacties die de macht niet schuwen, zoals NRC, maken hun journalistieke beloften vaak waar.
Ik ontkom er niet aan om een vergelijking te maken met de jaren dertig van de vorige eeuw. Stel, je was toen journalist in Duitsland en je wilde weten wat er nou écht speelde in het land.. Had ja dan met je microfoon achter Hitler en Goebbels aan moeten rennen en moeten zorgen dat zij met je wilden praten, of had je dan moeten investeren in contacten en vertrouwen in de joodse wijken in Duitse steden en je oor te luisteren moeten leggen bij de journalisten uit die gemeenschap? Het antwoord lijkt me simpel.
En nee, zeg niet dat we dat pas achteraf weten. Gemeenschappen die worden gemarginaliseerd, onderdrukt of massaal worden verdreven of vermoord, weten heel goed wat hun wordt aangedaan. In november 2023, een maand na de Hamas-aanslag van 7 oktober, plaatste de Palestijnse analist, auteur en mensenrecht activist Iyad el-Baghdadi een serie tweets over waarom er in Gaza onomstotelijk sprake is van genocide. Omdat ik zelf al decennialang over mensenrechten schrijf en me eerder in genocide verdiepte én omdat ik hem serieus nam, was ik meteen overtuigd.
Ook Sakir Khader, de Palestijns-Nederlandse kunstenaar, filmmaker en fotograaf, vertelt het ons al jaren. Alle informatie is beschikbaar, Maar nog steeds durven niet alle Nederlandse media het aan om het woord 'genocide' te gebruiken. Zulke berichtgeving is dus niet waar en ook niet eerlijk.
Hoe dan ook, wat betreft het toegang krijgen tot de macht, geldt in Nederland ook: hoe liever politici met macht, en met name die in het huidige extreemrechtse kabinet, met je praten, hoe duidelijker je journalistieke opdracht verzaakt. Kijk maar naar die wekelijkse verschrikkelijke talkshow (op tv maar soms ook op de radio), die zichzelf journalistiek noemen maar de grootste leugenaars live hun onwaarheden de wereld in laten slingeren. Zelfs áls ze eens inhoudelijk goed beslagen ten ijs zouden komen, zouden ze die gasten nauwelijks inhoudelijk aanpakken. Het is entertainment. Slecht en gevaarlijk entertainment zelfs. (pagina 98-100)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen