Thomas Rap 2025, 622 pagina's - € 44,99
Oorspronkelijke titel: How the World Made the West: a 4,000-Year History (2024)
Wikipedia: Josephine Quinn (1973)
Korte beschrijving
Een diepgaand geschiedenisboek over de Westerse beschaving, met een nadruk op wereldwijde ontmoetingen en uitwisselingen die de geschiedenis hebben gevormd. Het boek bestrijkt de periode van de bronstijd tot de verlichting en onderzoekt hoe interacties tussen verschillende samenlevingen cruciaal waren voor historische ontwikkelingen, zoals de uitvinding van het alfabet door arbeiders uit Egypte en de introductie van Indiase cijfers in Europa via de Arabische wereld. Quinn betwist hiermee de traditionele opvatting van afzonderlijke beschavingen en benadrukt dat juist interculturele contacten de drijvende kracht achter de geschiedenis waren. Helder, diepgaand en in levendige stijl geschreven. Met vele kaarten in grijstinten. Met name geschikt voor een geoefende lezersgroep.
Josephine Quinn (1952) is archeoloog, historicus en was professor in de klassieke oudheid aan de universiteit van Oxford en sinds 2025, als eerste vrouw, aan de universiteit van Cambridge.
Tekst op website uitgever
Het Westen is een baanbrekend boek dat het traditionele verhaal van de westerse beschaving volledig herziet. Quinn onderzoekt hoe de oude wereld, van de bronstijd tot de verlichting, werd gevormd door voortdurende wereldwijde ontmoetingen en uitwisselingen. In plaats van de gebruikelijke opvatting van afzonderlijke ‘beschavingen’, laat Quinn zien dat het contact tussen verschillende samenlevingen – van het ontstaan van het alfabet in Egypte tot de intrede van Indiase cijfers in Europa – de échte motor van de geschiedenis was. Een monumentaal werk dat het beeld van de westerse geschiedenis voor altijd zal veranderen.
Fragment uit (de) Inleiding
Het oude idee van onveranderlijke, aparte biologische 'rassen' is door de genetica definitief ten grave gedragen. Mensen waren altijd al nauw aan elkaar verwant - nauwer, bijvoorbeeld, dan de veel kleinere populatie chimpansees. Natuurlijk nemen de genetische verschillen tussen groepen mensen die ver van elkaar af wonen in de loop van de tijd toe. Maar dankzij nieuwe technieken bij het verzamelen en bestuderen van antiek DNA weten we dat de genetische clusters op de huidige wereldkaart er heel anders uitzien dan die uit zelfs het relatief recente verleden. Ze zijn een momentopname van een voortdurend proces van contact en uitwisseling.
Onze voorouders reisden vaak, ze reisden vaak over lange afstanden en ze ontmoetten vaak nieuwe mensen. Migratie, mobiliteit en vermenging zijn vaste waarden in de menselijke geschiedenis. Volgens David Reich, geneticus aan Harvard, is de boom 'een gevaarlijke analogie als het gaat om menselijke bevolkingsgroepen. De genetische revolutie heeft ons geleerd dat er regelmatig vermenging van zeer uiteenlopende populaties heeft plaatsgevonden. Een betere metafoor dan een boom zou een latwerk zijn, met vertakkingen en vergroeiingen tot ver in het verleden.
Het is tijd om cultuur op dezelfde manier te bekijken. Het beschavingsdenken geeft een verkeerd beeld van onze geschiedenis. De geschiedenis wordt niet gemaakt door volken, maar door mensen, en door de verbindingen die al die mensen met elkaar aangaan. De samenleving is geen bos vol bomen, met subculturen die aftakken van de verschillende stammen, maar meer een bloembed dat regelmatig bestoven moet worden om nieuwe planten te laten kiemen. Lokale culturen met eigen kenmerken komen en gaan, maar ze ontstaan en floreren door interactie. En zodra dat contact er is, is geen enkel land meer een eiland.
In dit boek wil ik beargumenteren dat er nooit één enkel zuiver westerse of Europese cultuur heeft bestaan. Wat westerse waarden worden genoemd - vrijheid, ratio, rechtvaardigheid en verdraagzaamheid - zijn niet van oorsprong westers, en het Westen zelf is voor een groot deel het resultaat van zeer oude banden met een veel groter netwerk van samenlevingen in het noorden, zuiden en oosten. De periode die dit boek bestrijkt is een periode van verknoping, waarin individuen en samenlevingen ageren en reageren in relatie tot elkaar. Deze interacties zijn zeker niet altijd positief of vreedzaam. Integendeel: de grootste transformaties vinden vaak plaats in tijden van grote onrust en strijd: migratie, oorlog en verovering. Mensen leren het meest van hun bitterste vijanden.
Het verhaal dat ik hier vertel is gene eenvoudig verhaal over... (pagina 23-24)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen