Jill Lepore 3

Opkomst en ondergang van de kunstmatige staat
De Arbeiderspers 2026, 421 pagina's - € 29,99

Oorspronkelijke titel: The Rise and Fall of the Artificial State (2026)

Wikipedia: Jill Lepore (1966)

Korte beschrijving
Een kritisch betoog over de wijze waarop technologie, techmiljardairs en kunstmatige intelligentie de democratie wereldwijd hebben uitgehold en de liberale natiestaat ondermijnen, met een analyse van de historische wortels van deze ontwikkeling en een oproep tot politiek verzet. Lepore behandeld hoe politieke campagnes zijn verworden tot digitale manipulatie, mondiale mediaconcerns het publieke debat domineren en de liberale natiestaat dreigt vervangen te worden door een bestuursvorm gedreven door techmiljardairs en kunstmatige intelligentie. Geïnspireerd door Hannah Arendts essay over de totalitaire staat reconstrueert ze de opkomst van wat zij de 'kunstmatige staat' noemt, legt de wortels ervan bloot en doet een oproep tot verzet. Intelligent en engagerend geschreven. Geschikt voor een geoefende lezersgroep met bijzondere interesse in het onderwerp. Jill Lepore (West Boylston, 1966) is een Amerikaanse hoogleraar Amerikaanse geschiedenis en recht aan Harvard University en staff writer van The New Yorker. Haar werk won verschillende prijzen, zoals de Hannah-Arendtprijs.

Tekst op website uitgever
‘Jill Lepore bewijst opnieuw een van onze belangrijkste en helderste denkers te zijn.’ The Washington Post

In dit Orwelliaanse betoog laat Jill Lepore zien hoe technologie de democratie wereldwijd heeft uitgehold. Politieke campagnes zijn verworden tot digitale manipulatie, mondiale mediaconcerns domineren het publieke debat. De liberale natiestaat brokkelt af en dreigt vervangen te worden door een nieuwe, door techmiljardairs en kunstmatige intelligentie gedreven bestuursvorm, waarin de rol van gekozen volksvertegenwoordigers steeds verder wordt ondergraven. Maar niets van dit alles was, of is, onvermijdelijk.

Geïnspireerd door Hannah Arendts essay over de totalitaire staat reconstrueert Jill Lepore opkomst en ondergang van wat zij de kunstmatige staat noemt. Door de wortels daarvan bloot te leggen laat ze zien hoe we eraan kunnen ontsnappen. De geschiedenis wordt niet bepaald door machines, maar door mensen, samenlevingen, culturen en ideeën. Ondanks de vele verontrustende feiten en ontwikkelingen heft Lepore geen klaagzang aan, maar doet zij een bezielde oproep tot verzet en geeft zij een aanzet tot een nieuwe bladzijde in onze geschiedenis.

Fragment uit

Lee ook: Deze waarheden : een geschiedenis van de Verenigde Staten (uit 2020) en Dit Amerika : pleidooi voor een betere natie (uit 2021).

Terug naar Overzicht alle titels

Daron Acemoglu

Wat is er gebeurd met de liberale democratie? : naar een politiek van gedeelde welvaart
Nieuw Amsterdam 2026, 448 pagina's - € 29,99

Oorspronkelijke titel: What Happened to Liberal Democracy?: Remaking a Politics of Shared Prosperity (2026)

Wikipedia: Daron Acemoglu (1967)

Korte beschrijving
Een analytisch boek over politiek, populisme en democratie. Acemoglu analyseert de opkomst van de liberale democratie in de achttiende eeuw en de bedreigingen die dit systeem vandaag de dag ondervindt. De groeiende kloof tussen hoger en lager opgeleiden is in de afgelopen decennia verwaarloosd, terwijl de belangen van de elite de politiek zijn gaan domineren. Op basis van deze analyse biedt Acemoglu een blauwdruk voor het opnieuw opbouwen van de liberale democratie, bedoeld als inspiratie voor leiders van centrumlinkse en centrumrechtse partijen en als antwoord op het groeiende populisme. Vlot en analytisch geschreven. Met name geschikt voor een geoefende lezersgroep.  Daron Acemoglu (Istanbul, 1967) is een wereldberoemde Turks-Amerikaanse econoom, auteur, doctor in de filosofie en academisch docent. Hij won de Nobelprijs voor economie (2024) en won meerdere literaire prijzen, waaronder de John Bates Clark Medal en de John von Neumann Award. Hij schreef ook ‘Waarom sommige landen rijk zijn en andere arm’ en ‘Wankel evenwicht’.

Tekst op website uitgever
Nobelprijswinnaar geeft nieuwe invulling aan de liberale democratie, die wereldwijd in zwaar weer verkeert

'Een zeer belangrijk werk en een absolute aanrader.’ Thomas Piketty, Kapitaal in de 21ste eeuw

Liberale democratieën hebben de basis gelegd voor welvaart, vrijheid en democratie. Maar volgens Nobelprijswinnaar Daron Acemoglu bevinden we ons op een kantelpunt: wereldwijd komt dit politieke systeem steeds meer onder druk te staan.

Acemoglu geeft een heldere analyse van de glorieuze opkomst van de liberale democratie in de 18e eeuw tot de mogelijke ondergang ervan in onze tijd. In de afgelopen decennia is de groeiende kloof tussen hoger en lager opgeleiden verwaarloosd, terwijl de belangen van de elite de politiek zijn gaan domineren.

Acemoglu laat zien hoe we de liberale democratie opnieuw kunnen opbouwen, vanaf de basis. Met deze blauwdruk wil hij ook leiders van centrumlinkse en centrumrechtse partijen inspireren tot het voeren van een nieuwe politieke agenda, mede als antwoord op het groeiende populisme.

‘Miljoenen lezers zullen zijn voorgestelde oplossing voor de belangrijkste vraag van de moderne democratie koesteren.’ Jared Diamond, Zwaarden, paarden en ziektekiemen

Fragment uit

Lees ook: Waarom sommige landen rijk zijn en andere arm (uit 2012, samen met James Robinson) en Wankel evenwicht : de eeuwige strijd tussen staat en samenleving (ook met James Robinson uit 2019/20).

En lees twee 'verwante' boeken: De Common Good economie : hoe het kapitalisme iedereen ten goede kan komen van Mariana Mazzucato (uit 2026) en Alles voor elkaar : hoe onze welvaart iedereen gelukkig kan maken van Rens van Tilburg (ook uit 2026).

Terug naar Overzicht alle titels

Alicja Gescinska

Hand van Hoop : pleidooi voor een hernieuwd pacificisme
De Bezige bij 2026, 83 pagina's  - € 16,99

Wikipedia: Alicja Gescinska (1981)

Korte beschrijving

Tekst op website uitgever
Europa staat voor een kantelpunt. Oorlog teistert ons oude continent. De menselijke tol is immens en vrede lijkt nog lang niet in zicht. De tijden zijn andermaal duister. We weten uit het verleden: duisternis bestrijden we met het licht van onze moed. En moed vergt niet enkel daden, maar ook woorden. We moeten durven nadenken en spreken over de betekenis van oorlog en vrede.

Alicja Gescinska, de auteur van Vrouwen in duistere tijden, geeft een stem aan de hand van een van de slachtoffers van het vreselijk bloedbad in Boetsja, Oekraïne. Deze hand helpt ons nadenken over ongemakkelijke vragen over oorlog en vrede. Bereik je vrede door te ontwapenen of is kiezen voor vrede soms ook kiezen voor oorlog? Bestaat er zoiets als een rechtvaardige oorlog, of is elke oorlog en elk wapen er één te veel?

Fragment uit 3. Pleidooi voor pacificisme
Neen, ik heb me niet versproken. Ik heb het wel degelijk over pacifi-ci-sme als tegenhanger van het woord 'pacifisme'. Ik weet het: het zijn maar twee extra letters, één lettergreep meer, maar het gaat hier niet om zomaar een semantische spitsvondigheid. In die twee letters zit namelijk een heel wezenlijk verschil. Het onderscheid tussen pacifisme en pacificisme creëert een nieuwe ruimte om een diepgaand gesprek te voeren over oorlog en vrede; een ruimte waarin we het ideaal van vrede behouden, maar het wensdenken achter ons kunnen laten; een ruimte om op een realistische manier te kunnen praten over oorlog en geweld met vrede als poolster aan de horizon van onze hoop. 
  Hoe verzoen je het ideaal van vrede met de erkenning dat geweld en wapens en oorlog soms onvermijdelijk en noodzakelijk zijn? Hoe kunnen we op een evenwichtige manier praten over de noodzaak van bewapening, investeringen in defensie, over rekruteringen, oproepingen, inlijvingen, en dergelijke meer, zonder daarbij meteen verdacht te worden van oorlogszucht? Dit gesprek lijkt me het belangrijkste dat we nu met elkaar moeten voeren. En het woord pacificisme opent daartoe de deur. Het woord komt zonder bagage, zonder ballast. Het is een nieuwe vlag van vrede, waarachter zich velen kunnen scharen, die ene einde maakt aan een veel te dichotomisch denken: of je bent pacifist en dus voor vrede, ontwapening en geweldloosheid; of je bent geen pacifist en dan vind je het blijkbaar prima dat mensen elkaar uitmoorden en de wapenindustrie op volle toeren draait.
  Voor vrede kiezen staat voor pacifisten haaks op bewapening of de idee van legitiem geweld of rechtvaardige oorlogsvoering. Enkele jaren geleden kreeg de toenmalige paus de pacifistische wind van voren. DE paus had bij een herdenking van de gruwelen va de Holocaust deze vraag opgeworpen: waarom zijn de spoorlijnen naar Auschwitz niet gebombardeerd? Een legitieme vraag, die al meermaals is gesteld; zeker omdat er halverwege de oorlog, onder andere door het  werk van de Poolse verzetsheld Jan Karski, al voldoende bekend was bij westerse leiders over de uitroeiingskampen en de wegen die erheen voerden. Maar blijkbaar mag de vraag volgens pacifisten niet gesteld worden; of toch niet door een paus. Zij vonden het onheus dat een paus de vraag opriep of geweld gebruiken geen miljoenen mensenlevens had kunnen sparen. Je kunt veel kritiek geven op de Katholieke Kerk en zijn hoogste vertegenwoordiger - en zeker ook heel wat kritiek op de rol die de kerk tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft gespeeld. Maar de paus verwijten dat hij zich die vraag stelt, alsof hij daarmee een verheerlijker van geweld en een aanblazer van oorlog zou zijn, te te gek voor woorden. Zijn critici vonden de vraag fout en gevaarlijk. Er waren geen precisiebommen: bombardementen zouden onschuldige slachtoffers kunnen maken. De vraag die de paus had moeten stellen, zo meenden zijn pacifistische critici, was niet: waarom zijn de spoorlijnen naar Auschwitz niet gebombardeerd? Maar: waarom is er niet meer op diplomatie ingezet om een uitweg te bieden, waarom is niet onderhandeld met landen om Joden op te vangen? 

Lees ook:  De verovering van de vrijheid : van luie mensen, de dingen die voorbijgaan (uit 2011), Allmensch : van Middelmaat tot meesterschap (2016), Intussen komen mensen om : over politieke betrokkenheid (2019), Kinderen van Apate : over leugens en waarachtigheid (2020),  Denkers van vandaag, voor de wereld van morgen : gesprekken met Gescinska (2021) en Vrouwen in duistere tijden : tien denkers van blijvende betekenis (2025).

Terug naar Overzicht alle titels

Hans Achterhuis & Alicja Gescinska

In dialoog over grote en kleine levensvragen
Otheo 2026, 224 pagina  - € 22,50
opgetekend door Sylvie Walraevens

Wikipedia: Hans Achterhuis (1942) en Alicja Gescinska (1981)

Korte beschrijving

Tekst op website uitgever
In deze aflevering van de reeks spraakmakende dialoogboeken vinden filosofen Alicja Gescinska en Hans Achterhuis elkaar in hun nooit aflatende bezorgdheid om een wereld die aan het kantelen is. Achterhuis, de eerste Nederlandse Denker des Vaderlands, en Gescinska, een veel geprezen Pools-Belgische denker, wisselen in elkaars gezelschap een persoonlijke kijk uit op mens en wereld. Ze vertrekken daarbij vanuit hun eigen generatie, nationaliteit en individuele geschiedenis. De tachtiger en de veertiger koesteren een bijzondere wederzijdse waardering, maar dat belet hen niet elkaar filosofisch uit te dagen: nu eens zijn ze het stevig met elkaar eens, dan weer lopen hun paden uiteen. In zes gesprekken laten deze scherpe denkers van de Lage Landen hun licht schijnen over de eeuwige vragen van gisteren, vandaag en morgen, die gaan over denken, waarheid, leermeesterschap, democratie, vrijheid, goed en kwaad, oorlog en vrede.

Fragment uit

Lees ook van Hans Achterhuis: De utopie van de vrije markt (2010), De kunst van het vreedzaam vechten (2014), Tegendenken (uit 2013 met Henk Steenhuis) en Democraticide : de moord op de democratie (2026)

En lees ook van Alicja Gescinska: De verovering van de vrijheid : van luie mensen, de dingen die voorbijgaan (uit 2011), Allmensch : van Middelmaat tot meesterschap (2016), Intussen komen mensen om : over politieke betrokkenheid (2019), Kinderen van Apate : over leugens en waarachtigheid (2020),  Denkers van vandaag, voor de wereld van morgen : gesprekken met Gescinska (2021), Vrouwen in duistere tijden : tien denkers van blijvende betekenis (2025) en Hand van hoop : pleidooi voor een hernieuwd pacifisme (2026).

Terug naar Overzicht alle titels

Paul Verhaeghe 10

Grenzeloos
De Bezige bij 2026, 214 pagina's - € 23,99

Wikipedia: Paul Verhaeghe (1955-)

Korte beschrijving

Tekst op website uitgever
De voorbije jaren leggen neoliberale politici tot vervelens toe het accent op groei en vooruitgang. Het verlangen naar meer, sneller, sterker is natuurlijk breder en ouder, en heeft ons zoveel voordelen opgeleverd dat we er maar moeilijk los van komen. Lijnrecht daartegenover staat de even tijdloze vaststelling dat elk moreel systeem een pleidooi houdt voor matiging en inperking.

In zijn nieuwste boek onderzoekt Paul Verhaeghe deze tegenstelling en verbindt hij die aan een natuurwet: dat op groei altijd krimp volgt. De omvang van onze vooruitgang heeft het punt bereikt dat de volautomatische remsystemen in gang schieten. Denk maar aan de overvloed van auto’s die ervoor zorgt dat we dagelijks stilstaan in de file. De vraag is of we de onvermijdelijke matiging aan de natuur zullen overlaten of dat we in staat zijn die zelf te sturen. En wat het ons kost om dat niét te doen.

Fragment uit In cultuur brengen (traditie)
Even een gedachte-experiment. Kies willekeurig een paar honderd jongvolwassenen en zet ze op een onbewoond eiland, met voldoende middelen om een goed leven uit te bouwen. Ga vijfentwintig jaar later kijken hoe ze het redden. Vrij zeker is dat je een dorp aantreft waar je kinderen ziet rondlopen, met ouders die aan landbouw en visserij doen. Minder zichtbaar maar even belangrijk is de ontwikkeling van gewoontepatronen. Gewoonten, 'mores' dus, met als resultaat een moraal, een geheel van regels en overtuigingen die het dagelijks leven ordenen. Op de achtergrond ontstaat er een ethiek, een ruimere en een abstractere reflectie over wat goed en fout is, met als doel het vaststellen van universele normen. Dat lukt nooit helemaal, omdat culturen verschillende uitgangspunten hanteren. Een samenleving die eigenbelang en individualisme vooropstelt, ontwikkelt een andere ethiek dan een maatschappij waar de groep en het algemeen belang voorrang krijgen. Dergelijke 'keuzes' zijn zelden puur ideologisch, de omgeving schrijft mee - overvloed maakt individualisme mogelijk, schaarste noopt vaak tot solidariteit.
  Toch is er een ethische stelregel die opvallend vaak terugkeert, ondanks alle culturele en historische verschillen: de noodzaak tot begrenzing, en wel in twee richtingen. Te veel is niet goed, denk aan het schransen in La grande bouffe; te weinig al helemaal niet, elke dag bierbroodsoep zoals in Babettes feest, help! Wat wij intuïtief aanvoelen werd lang geleden in een muur van Apollo's tempel (Delphi) gebeiteld: alles met mate (mèdan agan). Aristoteles hield een pleidooi boor het juiste midden, bij de Stoa is beheersing van overmatige passies de voorwaarde voor een goed leven, en zelfs de genotsfilosofie bij uitstek, het epicurisme, waarschuwt tegen overdaad. Als matiging zo universeel terugkeert, dan is dat omdat het leven zelf een ritme kent. (pagina 167-168)

Lees ook: Liefde in tijden van eenzaamheid : over drift en verlangen (2009), Het einde van de psychotherapie  (2011) Identiteit (2012), Autoriteit (2015) en Intimiteit (2018),Houd afstand, raak me aan (2020), Wat brengt u hier? : Sarah Vankersschaever in gesprek met Paul Verhaeghe (2021), Onbehagen (2023) en Wijsheid (2025).

Terug naar Overzicht alle titels

Oliver Bullough 3

Dirty money : hoe de financiële onderwereld onze economie in zijn greep heeft
Thomas Rap 2026, 415 pagina's  - € 27,50

Oorspronkelijke titel: Everybody loves our dollars (2026)

Wikipedia: Oliver Bullough (1977)

Korte beschrijving

Tekst op website uitgever
De drugskartels van Zuid-Amerika zouden nergens zijn zonder witwassen, net als Nigeriaanse kleptocraten, Afghaanse terroristen, Amerikaanse belastingontduikers en mensen- (en dieren smokkelaars overal ter wereld. Zonder witwassen zouden maar weinig vermogensdelicten de moeite waard zijn. In de criminele wereld is contant geld nog steeds koning, de opties om geld te verplaatsen en te verbergen zijn veiliger en ondoordringbaarder dan ooit. Alle inspanningen op het gebied van wetgeving, diplomatie, vervolging en naleving zijn volledig mislukt. Het ontbreekt niet aan de wil om het uit te roeien; het ontbreekt aan inzicht. Oliver Bullough neemt je mee op een reis door de schaduwzijde van de wereldeconomie.

Fragment uit (de) Inleiding - 2 tot 5 procent van alles
ik begon over financiële criminaliteit te schrijven in 2014, nadat Oekraïners maandenlang het centrum van hun hoofdstad hadden bezet uit protest tegen een corrupte president die het geld van het volk had gestolen en het had uitgegeven aan smakeloze paleizen en blingbling. Ik had jarenlang in en rond de voormalige Sovjet-Unie gewoond en me afgevraagd waarom landen als Rusland, Azerbeidzjan of Oekraïne er niet in waren geslaagd een democratisch systeem op te bouwen zoals bijvoorbeeld Tsjechië dat wel had gedaan. Het antwoord zou corruptie kunnen zijn, en toen ik het voormalige Oekraïense regime begon te onderzoeken, schrok ik van de mate waarin de topambtenaren waren verweven met de westerse economieën: ze hadden bankrekeningen, lege bv's en advocaten, allemaal met een onberispelijke reputatie.
  Ik verdeelde de wereld altijd onder in 'rechtsstaten' - de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Oostenrijk, enzovoort - en 'niet-rechtsstaten', waarbij ik me voorstelde dat de scheidslijnen net zo absoluut waren als in een rapportage van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Maar die scheidslijnen bestonden eigenlijk niet.
  Ik sprak met ambtenaren, politieagenten, zakenlui, bankiers, advocaten, activisten, journalisten, en ze vertelden me allemaal hetzelfde: Oekraïense kleptocraten werden door het Westen het hof gemaakt, niet gemeden: onze beste experts werkten mee aan hun zwendel- en oplichtingspraktijken. Het was verontrustend te beseffen dat zwart geld niet alleen vrijelijk vloeide tussen corrupte ambtenaren en zogenaamd eerlijke landen, maar dat de bezitters hun rijkdom ook zo makkelijk konden veiligstellen. Ik schreef wat ik had gevonden in een rapport voor een denktank, en als ik eerlijk ben hoopte ik dat de redactie me zou vertellen dat ik het mis had: 'Ik snap waarom je er zo over denkt, maar hier zijn tien redenen waarom dit echt niet gebeurt.' In plaats daarvan complimenteerden ze me met mijn werk en beloofden het aan een zo breed mogelijk publiek te presenteren. Ik hoopte nog steeds - als een zesjarige die soms schrikt van grote mensen - dat een volwassene me zou beloven dat alles goed kwam en dat ik weer rustig kon gaan slapen. Maar niets van dat alles: mensen die mijn verlag lazen of me hoorden spreken, waren het met me eens. Toen ze met hun eigen bevindingen kwamen, werd ik alleen maar zekerder van mijn zaak.
  Dus als ik het niet bij het verkeerde eind had, hoe kon zoiets vreselijks dan gebeuren? De enige verklaring waarom westerse mensen en instellingen corruptie actief mogelijk maakten - ook mensen als Vladimir Poetin en zijn vrienden, die zichzelf de gezworen vijanden noemden van alles waar het Westen kennelijk voor stond - was toch dat onze leiders er niets van afwisten? Dus besloot ik ze erover te informeren. Samen met vrienden organiseerden we kleptocratie-rondleidingen om de aandacht te vestigen op het Londense vastgoed van oligarchen, kleptocraten en andere corrupte ambtenaren; ik schreef artikelen; ik maakte radioprogramma's; ik getuigde voor parlementaire commissies; ik begon een boek te schrijven gedeeltelijk met de gedachte dat zo'n ernstig probleem zeker opgelost zou zijn voordat het gepubliceerd werd.
  Het probleem werd niet opgelost. (pagina 17-19)

Lees ook:: Moneyland : een zoektocht naar het verborgen geld van de superrijken en de multinationals (uit 2019) en De butler van de wereld : hoe Groot-Brittannië handlanger werd van oligarchen, belastingontduikers en criminelen (uit 2023).

Terug naar Overzicht alle titels

Jona van Loenen

De babyboomerbiljoenen : hoe de grootste erfenis ooit ons allemaal armer maakt, en wat we daartegen kunnen doen
Spectrum 2026, 261 pagina's  - € 27,50

Wikipedia: Jona van Loenen (1994)

Korte beschrijving
Een analyse van de maatschappelijke gevolgen van de aankomende vermogensoverdracht van de babyboomgeneratie. De babyboomers (circa 1945-1955) in Nederland bezitten gezamenlijk 1 biljoen euro. In de komende decennia vindt de grootste vermogensoverdracht ooit plaats, wat volgens econoom Jona van Loenen een economische ramp dreigt te worden als er niet wordt ingegrepen. Nederland is volgens Van Loenen verschoven van een meritocratie naar een erfocratie, waarin de financiële positie van ouders bepaalt waar kinderen in de samenleving terechtkomen. Zijn analyse richt zich op de oorzaken van deze verschuiving, de gevolgen voor de sociale en economische verhoudingen en mogelijke maatregelen om dit tij te keren. Begrijpelijk, informatief en op urgente toon geschreven. Met ondersteunende grafieken in zwart-wit. Geschikt voor een brede tot geoefende lezersgroep. Jona van Loenen is een econoom, schrijver en columnist. Hij is de ‘huiseconoom’ van Pauw & De Wit. Hij schrijft op Substack en schreef eerder het boek ‘Waarom de laagsteprijsgarantie ervoor zorgt dat jij te veel betaalt’.

Tekst op website uitgever
In De babyboomerbiljoenen legt econoom en bestsellerauteur Jona van Loenen uit dat we leven in een erfocratie, waarin je positie niet door talent maar door de bankrekening van je ouders wordt bepaald.

Hoe de grootste erfenis ons allemaal armer maakt, en wat we daartegen kunnen doen - ‘Wat een aanwinst voor het debat.’ Joris Luyendijk

Er komt een tsunami op ons af en we zullen overspoeld worden: niet door water, maar door geld. De babyboomers in Nederland bezitten 1000 miljard, oftewel: 1 biljoen euro, en de komende decennia vindt dan ook de grootste vermogensoverdracht ooit plaats. Terwijl iedereen zich rijk rekent, is er één ding dat we allemaal vergeten: dit zal een economische ramp worden. Als we niet ingrijpen, dan worden we hier allemaal armer van.

In De babyboomerbiljoenen legt Jona van Loenen bloot op welk kruispunt we staan als samenleving. We leven niet langer in een meritocratie, waarin talent en inzet bepalen waar je terechtkomt, maar in een erfocratie: een samenleving waarin je positie door de bankrekening van je ouders wordt bepaald. Met scherpe analyses laat Van Loenen zien hoe we hier terecht zijn gekomen, waarom dit de samenleving zal ontwrichten en wat we ertegen kunnen doen. Een baanbrekend boek over de grootste crisis van de komende jaren, waar tot nu toe niemand het écht over heeft.

Jona van Loenen is schrijver, columnist en econoom. Hij is regelmatig op televisie te zien, onder meer als huiseconoom van Pauw & De Wit. Daarnaast is hij actief binnen de start-upwereld. Zo stond hij aan de basis van Gain, een van de snelstgroeiende FinTech bedrijven van Europa. Van Loenen heeft een populaire Substack met ruim 14.000 abonnees en schreef eerder de bestseller Waarom de laagsteprijsgarantie ervoor zorgt dat jij te veel betaalt.

‘Een confronterende afrekening met ons Nederlandse zelfbeeld als land van gelijkheid.’ Klaas Dijkhoff
‘Het boek dat de politiek niet wil dat je leest.’ Arend Jan Boekestijn
‘Jona van Loenen kijkt fundamenteel anders naar de wereld. Wat een aanwinst voor het debat.’ Joris Luyendijk‘Overtuigend pleidooi voor een eerlijker land.’ Hannah Prins‘Dit boek verklaart de onvrede van ons tijdperk. Jona benoemt het haarscherp, en biedt een uitweg. Lezen!’ Bas Erlings
‘De grootste crisis die niemand ziet. Dit boek moet je lezen.’ Maarten van Rossum

Fragment uit

Lees vooral ook: Limitarisme : pleidooi tegen extreme rijkdom van Ingrid Robeyns (uit 2023) en Uitgewoond : waarom het hoog tijd is voor een nieuwe woonpolitiek van Cody Hochstenbach (uit 2022).

Terug naar Overzicht alle titels