Ambo Anthos 2025, 169 pagina's - € 21,99
Wikipedia: Kemal Rijken (1980)
Korte beschrijving
Een betogend relaas over het tegengaan van polarisatie in Nederland. Kemal Rijken onderzoekt de toenemende polarisatie in de Nederlandse politiek en samenleving. Hij beschrijft hoe nuance in de media plaats heeft gemaakt voor ophef en hoe inhoudelijk debat steeds minder ruimte krijgt. De tegenstellingen in de samenleving verdiepen zich, wat leidt tot uitsluiting en ontmenselijking van anderen. Rijken biedt met voorbeelden en analyses inzicht in hoe deze polarisatie kan worden aangepakt. Hij onderzoekt of de oplossing ligt in de herwaardering van traditionele Nederlandse waarden zoals tolerantie, samenwerking en verdraagzaamheid. Daarnaast onderzoekt hij wat er geleerd kan worden van de Nederlandse geschiedenis en welke strategieën kunnen bijdragen aan een nieuwe, verbindende aanpak voor de toekomst. Vaardig en in prettige stijl geschreven. Voor lezers met verregaande interesse in het onderwerp.
Kemal Rijken (Zevenaar, 1980) is schrijver, historicus, journalist en politicoloog. Hij schreef o.a. ‘Eigen volk’,* ‘Roma’** en ‘Monarchie, koningshuizen in Europa vanaf 1940’.***
Tekst op website uitgever
Een heldere analyse van ‘negatieve polarisatie’ in Nederland. Voor de lezers van Bas Heijne, Sander Schimmelpenninck en Beatrice de Graaf.
Een pleidooi om Nederland politiek en maatschappelijk weer op de rails te krijgen
De Nederlandse politiek verhardt, in de media is nuance verdreven door ophef en er lijkt steeds minder ruimte voor inhoudelijk debat. De tegenstellingen in de samenleving verdiepen zich en polarisatie, waarbij de een de ander uitsluit, wegzet of ontmenselijkt, viert hoogtij. Waarom is die invloed zo groot en hoe kunnen we ons ertegen wapenen? Met pakkende voorbeelden en heldere analyses helpt Kemal Rijken de lezer om tegenstellingen in politiek, media en middenveld te beslechten. Ligt het antwoord op deze negatieve polarisatiespiraal in de ooit zo gekoesterde Nederlandse waarden tolerantie, samenwerking en verdraagzaamheid? Wat kunnen we leren van onze geschiedenis en welke oplossingen zijn er voor een nieuwe Nederlandse formule?
Kemal Rijken (1980) is schrijver, politicoloog en historicus. Hij publiceert onder andere in De Groene Amsterdammer, Binnenlands Bestuur en NRC Handelsblad. Van zijn hand verschenen de boeken Roma, De Westermoskee en Van der Laan, een biografie die zowel door de pers als door Van der Laan zeer werd gewaardeerd.
Fragment uit (het) Voorwoord
Polarisatie - het proces waarin tegenstellingen tussen groepen in de politiek en samenleving sterker worden - is niet per definitie slecht. Zolang we elkaars meningen blijven respecteren en uiteindelijk samen tot oplossingen komen, kan er ruimte zijn voor tegenpolen in het publieke debat. Zogenoemde 'inhoudelijke polarisatie' kan op een nuttige manier worden aangewend om samen verder te komen - soms moet het botsen of schuren. Polarisatie kan echter ook negatief uitpakken en ontsporen. Het kan ervoor zorgen dat er te grote onderlinge verdeeldheid ontstaat en dat politieke verschillen lastiger overbrugbaar worden.
Bepaalde kwesties roepen onder mensen hevige emoties op die door spelers in het publieke debat worden benut om te scoren in de media en op sociale media, waardoor mensen een bepaalde kijk op de ander krijgen en er een kloof kan ontstaan. Deze zogeheten 'affectieve' of negatieve vorm van polarisatie is de laatste jaren meer in zwang geraakt en maakt veel Nederlanders onrustig over de toekomst van onze samenleving.
De manier waarop in het publieke debat met tegenstellingen wordt omgegaan zorgt in mijn optiek voor polarisatie, Je kunt bijvoorbeeld opkomen voor het klimaat, maar door snelwegen dagenlang te blokkeren roep je heftige tegenreacties op en ga je over grenzen van anderen heen. Klimaatsceptici grijpen die vorm van demonstreren aan om hun tegenpunt te maken, waardoor er polarisatie over het thema klimaat ontstaat, een onderwerp waar ooit redelijke consensus over heerste en dat niet gepolariseerd werd.
De verruwing in het politieke debat door politici is een andere vorm van polarisatie. Een ander voorbeeld zijn de boerenprotesten rond stikstof, die aanvankelijk op veel bijval van het publiek kon rekenen maar mettertijd steeds radicaler werden. Groepen die opkomen voor de natuur gingen er vervolgens tegenin, waardoor polarisatie over dit onderwerp ontstond en leiders van 'groene' politieke partijen met de dood werden bedreigd. gematigdheid wordt zo uiteindelijk overvleugeld door extremisme.
Voor veel Nederlanders is de cultuur van sterke tegenpolen die elkaar bestrijden echter abnormaal. Het zit niet in onze traditie om tegenover elkaar te staan en de ander niet te willen horen, zien of begrijpen. Onze samenleving drijft immers al eeuwen op consensus en het compromis - vaak nadat alle meningen zijn gehoord. Grote en kleine beslissingen werden op die manier genomen. Meningsverschillen mochten er zijn, maar uiteindelijk werkten we altijd een oplossing uit waar iedereen een beetje tevreden mee kon zijn. Overleggen, aanpassen en samenwerken waren het devies. En natuurlijk zijn er oplossingen geweest van strijd of polarisatie, zoals bijvoorbeeld in de jaren zeventig en begin jaren tachtig, maar uiteindelijk kozen Nederlanders altijd voor gematigdheid en een pragmatische aanpak boven geweld en extreme ideeën. (pagina 11-13)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen