Ten Have 2025, 318 pagina's - € 29,99
Oorspronkelijke titel: The Explosieve Moderne : eine scharfsinnige Analyse unserer emotionsgeladenen Gegenwart (2024)
Wikipedia: Eva Illouz (1961)
Korte beschrijving
Een sociologische en cultuurfilosofische analyse van de invloed van emoties op de westerse politiek, economie en cultuur. Eva Illouz onderzoekt in haar boek de rol van emoties zoals afgunst, woede, jaloezie, schaamte, teleurstelling en liefde in de hedendaagse samenleving. Ze stelt dat deze emoties niet alleen diep geworteld zijn in sociale structuren, maar ook actief worden bevorderd door economische, politieke en culturele krachten. In tien hoofdstukken legt Illouz verbanden tussen emoties en maatschappelijke ontwikkelingen, zoals het verval van de democratie, de voortdurende strijd binnen het kapitalisme en conflicten rond identiteit. Zeer intelligent geschreven. Uitsluitend geschikt voor een geoefende lezersgroep.
Eva Illouz is hoogleraar sociologie aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem. Eerder schreef ze ‘Waarom liefde eindigt’.
Tekst op website uitgever
Diepgravende analyse van de huidige tijd aan de hand van emoties. Eva Illouz is een van de belangrijkste denkers anno nu.
Eva Illouz onderzoekt onze geladen huidige tijd vanuit de emoties die deze vorm geven. Afgunst, woede, jaloezie, schaamte, teleurstelling en liefde zijn niet alleen diep verankerd in onze sociale structuren, maar worden ook actief gecultiveerd door economie, politiek en cultuur.
In tien meesterlijk gecomponeerde hoofdstukken belicht Illouz de verbanden tussen emoties en ontwikkelingen zoals het verval van de democratie, de eindeloze strijd binnen het kapitalisme en conflicten rond identiteit. Een intellectueel meesterwerk.
Fragment uit1. De grootsheid en wreedheid van hoop
De erfzonde van het christendom is in mijn ogen de hoop. (Michel Houallebecq, Anéanir
Jij was het levende bewijs dat mijn familie ongelijk had; ik had het recht om te dromen. Virginie Despentes, Cher Connard
In de Griekse mythologie speelt de hoop een heel opmerkelijke rol in de legende van de doos van Pandora, verteld door de Griekse dichter Hesiodos. In zijn Werken en dagen vertelt hij dat Zeus, als wraak voor het feit dat Prometheus het vuur voor de mensen had gestolen, de eerste vrouw - Pandora - schiep, die chaos onder de mensen zou zaaien. Prometheus' broer, Epimetheus, neemt haar als bruid. Al snel opent Pandora een doos (eigenlijk was het een groot aardewerken vat, píthos) die haar door de goden is toevertrouwd en die dicht moet blijven. Wanneer ze de doos opent, ontsnappen alle plagen, zoals ziekte, dood en haat, die daarop de mensheid beginnen te teisteren. Alleen de hoop (elpís) zat nog in de doos, en dus was het onduidelijk of de hoop op hetzelfde niveau hoorde als de plagen die ontsnapt waren of dat ze een remedie was voor de plagen die nu vrij over de wereld rondzwierven. Friedrich Nietzsche vond de hoop de ergste beproeving die de doos van Pandora voor de mens in petto had.
Hoop is de centrale emotie van verlossingsreligies zoals het christendom, met zijn verbinding met het hiernamaals, met de nog onvervulde belofte van God dat de mens uiteindelijk in het paradijs komt en dat hem na een leven vol zorgen en lijden een hiernamaals van overvloed wacht. De apostel Paulus zei het zo: 'In deze hoop zijn we gered. Als we echter nu al zouden zien waarop we hopen, zou het geen hoop meer zijn. Wie hoopt er nog op wat hij al kan zien? Maar als wij hopen op wat nog niet zichtbaar is, blijven we in afwachting daarvan volharden.' Hier is hoop bijna synoniem met geloof (een mengeling van kennis en emotie), omdat wie hoopt blijft geloven in Gods verlossing, tegen datgene wat hij met de eigen ogen ziet in. In de christelijke theologie sterkte de hoop het geloof wanneer het wordt geconfronteerd met zaken die het begrip of het gezond verstand weerspreken. Pasen is bij uitstek de feestdag van de hoop: de dood wordt tenietgedaan en de wederopstanding van Christus wordt gevierd. Charles Péguy, de Franse socialist en katholiek schrijver, maakte de hoop tot de sleutel van zijn theologische en politieke zienswijze. In een van zijn beroemde gedichten 'Het portaal van het mysterie van de tweede deugd' (1911) is God zelf aan het woord: (pagina 29-30)
Lees bijvoorbeeld ook: De geopolitiek van emotie : hoe culturen van angst, vernedering en hoop de wereld veranderen (uit 2009) van Dominique Moïsi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen